جامعه علمی در سالهای اخیر به یافتههای تازه و جالبی درباره نئاندرتالها دست پیدا کرده است؛ یافتههایی که نگاه ما به این اجداد باستانی را تغییر میدهد. تحقیقات جدید نشان میدهد نئاندرتالها احتمالاً بسیار باهوشتر، اجتماعیتر و خانوادهمحورتر از چیزی بودهاند که پیشتر تصور میکردیم.
این بار پژوهشگران با استفاده از ژنهای موشها دریافتند که برخی انسانهای امروزی نسخهای از یک ژن گیرنده هورمون رشد را از نئاندرتالها به ارث بردهاند. به نظر میرسد این نسخه از ژن باعث میشود سلولهای بدن واکنش قویتری به هورمون رشد نشان دهند؛ هورمونی که بهطور طبیعی میتواند به رشد استخوانها و تقویت عضلات در برخی از انسانهای امروزی کمک کند.
در آزمایشهای انجام شده، سلولهای موش که نسخه نئاندرتالی این گیرنده را داشتند، حدود ۴۰ درصد بیشتر از سلولهایی رشد کردند که نسخه رایجتر این ژن در انسان امروزی را داشتند.
پژوهشگرانی که نتایج این مطالعه را در مجله Current Biology منتشر کردهاند، دریافتند همین گونه ژنتیکی نئاندرتال هنوز در بدن برخی انسانهای امروزی وجود دارد. این موضوع نتیجه آمیزش میان انسان خردمند و نئاندرتالها در حدود ۴۷ هزار سال پیش است. تأثیر این ژن معمولاً از دوران بلوغ، یعنی زمانی که سطح هورمون رشد افزایش پیدا میکند، بیشتر نمایان میشود. بزرگسالانی که این گونه ژنتیکی نئاندرتالی را دارند، بهطور میانگین حدود ۲۷۰ گرم توده عضلانی بیشتری نسبت به افرادی دارند که فاقد آن هستند.
تبلیغات متنی | آژانس طراحی سایت و سئو برانکس
این گونه ژنتیکی در بخشهایی از جنوب و شرق آسیا شایعتر است و در برخی جمعیتها حدود ۲۴ درصد افراد آن را دارند. در مقابل، تنها حدود ۰.۵ درصد از افرادی که تبار اروپایی دارند حامل این گونه ژنتیکی هستند. این یافته با شواهد فسیلی نیز همخوانی دارد که نشان میدهند نئاندرتالها بدنهایی بسیار قدرتمند داشتند؛ قفسه سینه پهن و استخوانهای ضخیم آنها با عضلاتی قوی و انفجاری همراه بود و همین ویژگیها به آنها کمک میکرد برای شکار حیوانات بزرگی مانند ماموتها در عصر یخبندان آماده باشند.
این پست را شاید دوست داشته باشید: نوزادان نئاندرتالها از لحاظ رشدی و تکامل فرقی با نوزادان امروزی نداشتند
این پست را شاید دوست داشته باشید: مردان نئاندرتال زنان انسان را ترجیح میدادند
البته دانشمندان ژنی که بتوان آن را «ژن عضلهسازی» یا ژن افزایش حجم عضلات نامید پیدا نکردهاند. این پژوهش تنها نشان میدهد که بخشی کوچک از میراث ژنتیکی نئاندرتالها پس از گذشت هزاران سال همچنان در بدن برخی انسانهای امروزی باقی مانده است و ممکن است بخشی از قدرت بدنی و توده عضلانی آنها نیز از همین میراث ژنتیکی سرچشمه گرفته باشد.
