یکی از دغدغههای ذهنی من در این چند وقت این شده که بعد از مرگ، چه بلایی سر وبسایت و چیزهایی که در طول سالها در اینترنت ساختهام میآید.
مشکل اینجاست که شبکههای اجتماعی معمولاً دادههای من را روی سرورهای خود نگه میدارند، اما وبسایتی که برایش زحمت زیادی کشیدهام، معمولاً در بند یک شرکت هاستینگ است؛ شرکتی که بعد از مرگ صاحب وبسایت، احتمالاً کسی حال و حوصله نگهداری از آن یا حتی ادامه دادن مسیرش را ندارد. ممکن است دامنه تمدید نشود، هاست از دست برود و در نهایت بخش بزرگی از چیزی که سالها برایش وقت گذاشتهام، به سادگی ناپدید شود.
دقیقاً همینجا بود که فهمیدم سرویسهایی مثل بلاگر گوگل، که بهصورت رایگان امکان نگهداری و انتشار محتوا را فراهم میکنند، چقدر باارزش هستند. چیزی که در اوایل کار اصلاً به آن فکر نمیکردم و باعث شد در این سالها بارها و بارها سایتهای مختلف راهاندازی کنم و در نهایت، کلی از محتوای باارزش خودم را از دست بدهم.
بعد از پی بردن به این موضوع، یک تصمیم گرفتم: محتوای سایت خودم را کمکم و تا جایی که امکانش باشد، بر اساس همان ساختار، وارد بلاگر یا سرویسی مشابه کنم. شاید حتی وردپرس داتکام هم گزینه مناسبی باشد، چون ساختار نسبتاً مشابهی دارد. ببینیم چه پیش میآید.
برای من، مهمترین چیز خودِ محتواست؛ نه لزوماً جایی که در آن منتشر میشود. بنابراین ترجیح میدهم تا حد امکان محتوایم را جایی نگهداری کنم که وابستگی کمتری به یک هاست، یک شرکت یا یک فرد داشته باشد. به این ترتیب، بدون نگرانی دائمی از هاست، تمدید سرویس، قطعی سرور و مسائل مشابه، میتوانم به زندگی آنلاین خودم ادامه بدهم؛ دستکم تا زمانی که گوگل یا مثلاً وردپرس پابرجا هستند.
به همین دلیل، برای نگهداری و انتشار نوشتههایی که در طول سالها مینویسم، بلاگر گوگل را انتخاب کردهام. برای من مهم است که این نوشتهها فقط برای امروز نباشند و احتمال باقی ماندنشان در سالهای آینده بیشتر باشد. بلاگر این امکان را میدهد که بدون دغدغه تمدید هاست و نگرانی از قطعی یا از دست رفتن سرویس میزبانی، محتوایم را در یک بستر پایدار نگه دارم و منتشر کنم. شاید این انتخاب در نگاه اول خیلی هیجانانگیز نباشد، اما وقتی به «بعد از من چه میشود؟» فکر میکنم، به نظرم یکی از منطقیترین انتخابهاست.
