بر اساس پژوهشی که نتایج آن در مجله Scientific Reports منتشر شده است، لگن مردان و زنان در طول تکامل، متناسب با نیازهای متفاوتی شکل گرفته است. به گفته پژوهشگران، ساختار لگن مردان برای پیادهروی و حرکت در مسافتهای طولانی مناسبتر است، در حالی که زنان امروزی ظاهراً شکل لگنی را به ارث بردهاند که بیشتر با بارداری و زایمان سازگار است.
در این مطالعه، پژوهشگران دو نمونه کامل از لگن نئاندرتالهای مرد را که تاکنون کشف شده، با لگن انسانهای امروزی مقایسه کردند. نتایج نشان داد حفرههای مفصل ران در مردان امروزی حدود ۲.۵ سانتیمتر جلوتر از نمونههای نئاندرتال و زنان امروزی قرار دارند. همین تفاوت کوچک باعث میشود لگن مردان مانند یک ضربهگیر طبیعی عمل کند و هنگام هر قدم مقداری انرژی ذخیره کند؛ انرژیای که در ادامه به حرکت بهتر و تقویت حرکت پاها کمک میکند.
مردان در واقع به یک سیستم تعلیق طبیعی و کاملاً درونی مجهز هستند. به گفته دانشمندان، این تغییر احتمالاً به مردان انسان خردمند کمک کرده است مسافتهای طولانیتری را با انرژی کمتر طی کنند؛ قابلیتی که احتمالاً در دنبال کردن شکار در مسیرهای طولانی اهمیت زیادی داشته است.
تبلیغات متنی | تولید محتوای حرفه ای برای اینستاگرام
زنان این تغییر در محل قرارگیری حفره مفصل ران را نداشتند، زیرا ظاهراً نیاز کمتری به طی کردن مسافتهای طولانی برای پیدا کردن غذا داشتند. ایجاد چنین تغییری میتوانست کانال زایمان را باریکتر کند و مشکلاتی را هنگام زایمان به وجود آورد. به همین دلیل، ساختار لگن زنان تا حد زیادی شکل قدیمیتر و اجدادی خود را حفظ کرده است؛ ساختاری که شباهت زیادی به لگن نئاندرتالها و احتمالاً حتی انسان راستقامت دارد. به زبان ساده، این نمونهای از همان روند تکاملی «وقتی چیزی خوب کار میکند، نیازی به تغییر آن نیست» به شمار میرود.
نکته جالبتر این پژوهش، شباهت غیرمنتظره لگن زنان امروزی با لگن نئاندرتالهای نر است. البته هیچکدام از این دو شکل لگن را نمیتوان ذاتاً بهتر از دیگری دانست. هر دو ساختار در مسیرهای تکاملی متفاوتی شکل گرفتهاند تا با نیازها و نقشهای متفاوتی که انسانها در هزاران سال گذشته داشتهاند، سازگارتر باشند.
