تازهترین تلاش پورشه (Porsche) برای جذابتر کردن خودروهای برقی بر نرمافزاری متمرکز است که تجربه تعویض دندههای متعدد را شبیهسازی میکند. این رویکرد مدرن پاسخی به یک چالش قدیمی در صنعت خودرو به شمار میرود؛ اینکه چگونه میتوان بدون از بین بردن راحتی رانندگی، مشارکت و کنترل بیشتری در اختیار راننده قرار داد.
بیش از نیم قرن پیش، اولدزموبیل (Oldsmobile) و هرست (Hurst) راهحل متفاوتی برای این مسئله ارائه کردند. به جای استفاده از فناوریهای نرمافزاری برای شبیهسازی تعویض دنده، آنها اهرم انتخاب دندهای طراحی کردند که دو حالت متفاوت داشت؛ یک حالت برای رانندگی روزمره و خودکار، و حالت دیگر برای زمانی که راننده میخواست کنترل بیشتری بر تعویض دندهها داشته باشد.
حاصل این همکاری، سامانه «هرست دوال گیت» (Hurst Dual Gate) بود که بیشتر با نام «شیفتر هیز اند هرز» (His and Hers Shifter) شناخته میشد. البته این نامگذاری امروزه قدیمی و متعلق به فضای فرهنگی آن دوران تلقی میشود. تبلیغات آن زمان بهطور گسترده بر کلیشههای جنسیتی تکیه داشتند، در حالی که نوآوری اصلی دوال گیت در واقع فراهم کردن امکان انتخاب میان راحتی گیربکس اتوماتیک و کنترل شبیه به گیربکس دستی برای هر راننده بود. اگر چنین محصولی امروز عرضه میشد، احتمالاً با نامگذاری و مفاهیمی خنثیتر از نظر جنسیتی معرفی میشد.
با این حال، سامانه هرست دوال گیت در چندین خودروی پرفورمنس جنرال موتورز (General Motors) در دوران خودروهای ماسلکار به کار گرفته شد، اما امروزه کمتر مدلی به اندازه هِرست/اولدز ۱۹۶۹ (1969 Hurst/Olds) مورد توجه کلکسیونرها قرار دارد. یکی از نمونههای بسیار چشمگیر این خودرو اخیراً در حراج ایندی شرکت مکوم (Mecum Indy Auction) به فروش رسید و قیمت آن به ۱۸۷ هزار دلار رسید.
برخلاف سامانه «لایتنینگ راد» (Lightning Rod) که در سالهای بعد معرفی شد و ظاهری شبیه خودروهای مخصوص درگ داشت، دوال گیت از طراحی نسبتاً ساده و ظریفی برخوردار بود. این اهرم تعویض دنده دارای دو مسیر مجزا بود. در یک مسیر، سیستم مانند یک گیربکس اتوماتیک معمولی عمل میکرد و راننده تنها کافی بود حالت رانندگی را انتخاب کند. اما با انتقال اهرم به مسیر دوم، امکان تعویض دستی دندهها فراهم میشد و راننده میتوانست بدون نگرانی از رد شدن ناخواسته از یک دنده، کنترل بیشتری بر عملکرد گیربکس داشته باشد.
