گروه WARGASM علاقه زیادی به خشونت دارد؛ البته منظور نوعی خشونت براق، جذاب و شبیه صحنههای فیلمهای اکشن است. این گروه در اجراهای زنده خود چنین فضایی را بهخوبی ایجاد میکند؛ جایی که قطعات خشمگین نو-متال با حالوهوای الکترونیک، مخاطبان را به شکلگیری یک «پیت» پرهیجان دعوت میکنند. از سوی دیگر، WARGASM مخالفان زیادی هم دارد که صرفاً شنیدن نام گروه میتواند آنها را بهشدت عصبانی کند. با وجود این ویژگی دو قطبی، گروه همچنان به موفقیت خود ادامه داده است؛ چرا که بعید است گروهی در فاصله تنها یک سال از اجرای خود در سالن Underworld به O2 Forum Kentish Town برسد، مگر اینکه واقعاً مسیر درستی را طی کرده باشد.
آلبوم «Venom» را میتوان بزرگترین، سنگینترین و در عین حال خلاقانهترین اثر WARGASM تا امروز دانست. این آلبوم سرشار از ایدههای تازه و هوشمندانه است؛ از گرایش به موسیقی پاپ و R&B دهه ۹۰ در قطعه پرزرقوبرق «Sonic Dog Tag» گرفته تا استفاده از صداهای الکترونیک سرد و وهمآلود در «Ride The Thunder». در سراسر آلبوم نیز تأثیر قابلتوجهی از Nine Inch Nails شنیده میشود. در قطعه عنوان آلبوم، ریفهای خشن و سنگین گیتار از بهترین نمونههایی هستند که WARGASM تاکنون ارائه کرده است، هرچند گروه در اینجا گاهی آنقدر ایده و جزئیات مختلف را روی هم قرار میدهد که نتیجه کمی شلوغ به نظر میرسد.
 |
| کاور آلبوم Venum |
وقتی WARGASM مسیر سادهتر و مستقیمتری را در پیش میگیرد، نتیجه هم بهتر میشود. قطعه سنگین و کوبنده «Bang Ya Head» با هدفی ساده ساخته شده است؛ اینکه هم بهیادماندنی باشد و هم سنگین، و بهراحتی هم در رسیدن به این هدف موفق میشود. حضور فرد دورست، خواننده Limp Bizkit، در یک ورس غیرمنتظره و عجیب نیز جذابیت قطعه را بیشتر کرده است. در همین حال، «Outrage» هم از نظر ریفهای گیتار و هم از نظر انرژی، قطعهای انفجاری محسوب میشود.
در مجموع، با آلبومی پرانرژی و سرکش روبهرو هستیم که برای پخش با صدای بسیار بلند، تا حدی که همسایهها را کلافه کند، ساخته شده است؛ موسیقیای که میتوان با آن برای مدتی اضطراب و نگرانیهای وجودی زندگی را فراموش کرد و به مهمانی و خوشگذرانی پرداخت. WARGASM هم ظاهراً قصد ندارد به این زودیها از شدت و هیجان خود کم کند.
