در جستوجوی حیات فرازمینی، دانشمندان معمولاً به دنبال نشانههای فناوری یک تمدن پیشرفته، مانند سیگنالها یا تابشهایی هستند که در فضا منتشر میشوند. اما یک پژوهش جدید پیشنهاد میکند که به جای جستوجوی نور یا امواج رادیویی، باید به دنبال بقایای تمدنهای باستانی و از بینرفته باشیم.
یکی از بزرگترین موانع در یافتن حیات هوشمند در جهان، مسئله زمان است. عمر جهان حدود ۱۳.۸ میلیارد سال برآورد میشود و احتمال اینکه دوره حیات بشر با دوره فعالیت یک تمدن پیشرفته دیگر همزمان شود، بسیار اندک است. به همین دلیل، برایان لکی، ستارهشناس نظری و عضو طرح «جستوجوی پیشرفت» در دانشگاه آکسفورد، معتقد است که احتمال یافتن بقایای یک تمدن نابودشده بیشتر از یافتن تمدنی زنده و فعال است.
لکی در مقالهای که بهتازگی بهصورت پیشچاپ در پایگاه علمی آروایو منتشر شده، استدلال میکند که بقایای غبارگونه ابرسازههای عظیم و مدتها نابودشده، مانند «کره دایسون»، ممکن است روی اجرامی مانند ماه تهنشین شده باشند. البته این فرض بر آن است که چنین تمدنهای پیشرفتهای واقعاً وجود داشتهاند و در گذشته موفق به ساخت چنین سازههای عظیمی شدهاند.
این پژوهش پیشنهاد میکند که بررسی آثار فیزیکی باقیمانده از تمدنهای احتمالی گذشته، شاید راهی مؤثرتر برای کشف حیات هوشمند فرازمینی باشد؛ حتی اگر آن تمدنها مدتها پیش از میان رفته باشند.
