مدت زیادی است که خبری از ثبت یک رکورد جدید سرعت زمینی نداشتهایم. برای مدتی به نظر میرسید پروژه Bloodhound بتواند به هدف خود برای رسیدن به سرعت ۱۰۰۰ مایل بر ساعت، معادل ۱۶۰۹ کیلومتر بر ساعت، دست پیدا کند، اما در نهایت بودجه این پروژه تمام شد. به همین دلیل، رکورد ثبتشده توسط Thrust SSC همچنان پابرجاست. این خودرو در سال ۱۹۹۷ به میانگین سرعت ۷۶۳.۶ مایل بر ساعت، معادل ۱۲۲۹ کیلومتر بر ساعت، در دو مسیر رفتوبرگشت رسید و همچنان سریعترین وسیله نقلیه چرخداری محسوب میشود که توانسته یک مایل اندازهگیریشده را با چنین سرعتی طی کند. اما روز گذشته در دشت نمکی بونویل در ایالت یوتا، رکورد جدیدی برای خودروهای هیدروژنی توسط JCB Hydromax ثبت شد.
JCB یک شرکت بریتانیایی تولیدکننده تجهیزات سنگین صنعتی و کشاورزی است و محصولاتی مانند بیل مکانیکی، لودر، بکهو و تراکتور تولید میکند. از آنجا که این شرکت در بریتانیا فعالیت میکند، نمیتواند اهداف مربوط به کاهش انتشار کربن را نادیده بگیرد و باید به دنبال جایگزینهایی برای موتورهای دیزلی باشد. برای برخی محصولات، این جایگزین استفاده از باتری است، اما JCB همزمان روی فناوری هیدروژن نیز کار کرده است. این شرکت در ابتدا به سراغ سلولهای سوختی رفت، اما پس از ساخت چند نمونه اولیه به این نتیجه رسید که این فناوری برای شرایط سخت مزارع و کارگاههای ساختمانی بیش از حد گران و آسیبپذیر است. به همین دلیل، JCB از سال ۲۰۲۰ توسعه موتور احتراق داخلی اختصاصی خود با سوخت هیدروژن را آغاز کرد.
ایده استفاده از هیدروژن در موتورهای احتراق داخلی پیش از این نیز آزمایش شده بود، اما نتایج چندان موفقیتآمیز نبود. برای مثال، BMW در سال ۲۰۰۶ یک موتور ۱۲ سیلندر V12 تنفس طبیعی را در مدل سری ۷ خود برای کار با هیدروژن تغییر داد. این موتور توانست با هیدروژن کار کند، اما در مقایسه با بنزین تنها ۶۰ درصد قدرت تولید میکرد و مصرف سوخت آن نیز پنج برابر بیشتر بود.
در سالهای اخیر، آکیو تویودا، رئیس تویوتا، نیز از توسعه یک تویوتا کرولای آزمایشی با موتور هیدروژنسوز حمایت کرده است. این خودرو در برخی مسابقات استقامتی ژاپن مورد استفاده قرار گرفته است. تویوتا در این پروژه از موتور سه سیلندر توربوشارژ مدل GR Corolla استفاده کرده است. وجود توربوشارژر تا حدی کاهش چگالی انرژی هیدروژن را جبران میکند.
JCB تصمیم گرفت یک موتور هیدروژنی کاملاً جدید طراحی کند و در این مسیر از تجربه خود در توسعه موتورهای دیزلی استفاده کرد. معماری کلی این موتور تا حد زیادی از موتورهای دیزلی این شرکت الهام گرفته شده است. هیدروژن با فشار و دمای بسیار پایینتر از موتور دیزلی وارد سیلندرها میشود و سپس یک جرقه باعث احتراق آن میشود. این موتور نیز مانند موتورهای دیزلی JCB و خودروی مسابقهای هیدروژنی تویوتا به توربوشارژر مجهز است و در دور موتور نسبتاً پایین کار میکند.
قدرت موتور استاندارد JCB میتوانست با موتورهای دیزلی این شرکت قابل مقایسه باشد، اما قدرت ۷۴ اسب بخار برای دستیابی به سرعت بالا روی سطح نمکی کافی نبود. به همین دلیل، هر یک از دو موتور هیدروژنی مورد استفاده در JCB Hydromax بهطور اساسی تقویت شدند و قدرت هرکدام به ۸۰۰ اسب بخار رسید.
برای دستیابی به این قدرت، حداکثر دور موتور تقریباً دو برابر شد و به ۳۸۰۰ دور در دقیقه رسید. همچنین سوپاپهای پوشراد با میلسوپاپهای دوگانه بالای سر سیلندر جایگزین شدند تا کنترل دقیقتری روی زمانبندی موتور ایجاد شود. سیستم تزریق سوخت مستقیم نیز با فشار بسیار بالاتری نسبت به موتور تولیدی مورد استفاده قرار گرفت. JCB همچنین از سیستم روغنکاری کارتل خشک استفاده کرد، وزن موتور را کاهش داد و سیستم خنککاری را بهبود بخشید.
JCB Hydromax حتی از دو مخزن یخ برای خنک کردن هوای خروجی از توربوشارژر استفاده میکند. این سیستم دمای هوای خروجی را از حدود ۲۰۰ درجه سانتیگراد به کمتر از ۱۰ درجه سانتیگراد کاهش میدهد.
رانندگی JCB Hydromax در رکوردگیری روز گذشته بر عهده اندی گرین، فرمانده نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، بود؛ رانندهای که سابقه طولانی در ثبت رکوردهای سرعت دارد. او در سال ۱۹۹۷ نیز با Thrust SSC از سرعت صوت عبور کرد و در سال ۲۰۰۶ همراه با JCB و خودروی JCB Dieselmax رکورد سرعت زمینی خودروهای دیزلی را به ثبت رساند. این خودرو توانست به سرعت ۳۵۰ مایل بر ساعت، معادل ۵۶۳ کیلومتر بر ساعت، برسد. گرین قرار بود در صورت ادامه پروژه Bloodhound نیز راننده آن باشد.
JCB Hydromax با مجموع قدرت ۱۶۰۰ اسب بخار، گشتاور ۳۵۲۵ نیوتنمتر و سیستم چهارچرخ محرک، روز گذشته در مسیر اول به سرعت ۴۰۰.۶۲۳ مایل بر ساعت، معادل ۶۴۴.۷۴ کیلومتر بر ساعت، رسید. سپس در مسیر برگشت سرعت ۴۱۲.۱۳۵ مایل بر ساعت، معادل ۶۶۳.۲۷ کیلومتر بر ساعت، ثبت شد. میانگین سرعت دو مسیر به ۴۰۶.۳۲۰ مایل بر ساعت، معادل ۶۵۳.۹۱ کیلومتر بر ساعت، رسید و رکورد جدیدی برای خودروهای هیدروژنی به ثبت رسید.
این سرعت بیش از دو برابر رکورد قبلی سرعت زمینی خودروهای مجهز به موتور احتراق هیدروژنی است. رکورد قبلی با سرعت ۱۸۵.۵ مایل بر ساعت، معادل ۲۹۸.۵۳ کیلومتر بر ساعت، در سال ۲۰۰۴ توسط BMW H2R ثبت شده بود؛ خودرویی که از همان موتور ۱۲ سیلندر V12 با قدرت نسبتاً محدود استفاده میکرد.
رکورد جدید JCB همچنین از سریعترین رکورد ثبتشده برای خودروهای هیدروژنی مجهز به سلول سوختی نیز بالاتر است. این رکورد در سال ۲۰۰۹ توسط Venturi Buckeye Bullet 2 با سرعت ۳۰۳ مایل بر ساعت، معادل ۴۸۸ کیلومتر بر ساعت، ثبت شده بود. JCB Hydromax همچنین رکورد سریعترین خودروی برقی را نیز پشت سر گذاشته است؛ رکوردی که VBB3 در سال ۲۰۱۶ با سرعت ۳۴۱ مایل بر ساعت، معادل ۵۴۹ کیلومتر بر ساعت، ثبت کرده بود.
با این حال، سریعترین رکورد سرعت زمینی برای یک خودروی چرخدار همچنان در اختیار Challenger II است که از موتورهای V8 با سوخت نیترومتان استفاده میکند. این خودرو در سال ۲۰۱۸ به سرعت ۴۴۹ مایل بر ساعت، معادل ۷۲۲ کیلومتر بر ساعت، رسید.
اندی گرین گفت: «بونویل خانه معنوی رکوردهای سرعت زمینی جهان است و JCB Hydromax اکنون نام خود را در تاریخ آن ثبت کرده است. خودرو فوقالعاده بود؛ پایدار، قدرتمند و سریع. ثبت یک رکورد جهانی سرعت زمینی با نیروی هیدروژن، ۲۰ سال پس از رکورد Dieselmax، افتخار بزرگی است. این رکورد دستاوردی بزرگ برای یک تیم در سطح جهانی و فناوری فوقالعاده آن است.»
