تأیید اخیر وجود جو در اطراف یک سیاره فراخورشیدی سنگی به نام LHS 1140b توجه زیادی را در میان جامعه نجوم به خود جلب کرده است. این سیاره در منطقه قابل سکونت ستاره میزبان خود قرار دارد؛ ستارهای کوتوله سرخ که حدود ۴۸ سال نوری با زمین فاصله دارد.
منطقه قابل سکونت به محدودهای در اطراف یک ستاره گفته میشود که دمای آن به اندازهای مناسب است که آب بتواند به شکل مایع روی سطح سیاره وجود داشته باشد. اخترشناسان توانستهاند خروج هلیوم از بخش بالایی جو LHS 1140b را شناسایی کنند. با این حال، ترکیبات شیمیایی سنگینتر مانند آب که یکی از مواد اصلی مورد نیاز برای شکلگیری حیات است، ممکن است در بخشهای پایینتر جو این سیاره وجود داشته باشند.
رصد سیارات فراخورشیدی دوردست با استفاده از تلسکوپها فرصتهای جدیدی را پیش روی دانشمندان قرار داده است، اما این پرسش مطرح است که آیا روزی میتوان به این دنیاها سفر کرد و آنها را از نزدیک مورد بررسی قرار داد؟ اگرچه چنین مأموریتهایی تاکنون بیشتر شبیه داستانهای علمیتخیلی به نظر میرسیدند، فناوریهای جدید این امکان را مطرح کردهاند که در دهههای آینده بتوان مأموریتهایی از این نوع را انجام داد.
در این میان، علاقه زیادی به ساخت فضاپیماهای بسیار کوچک برای سفرهای میانستارهای وجود دارد. دلیل اصلی این است که شتاب دادن یک فضاپیمای کوچک و رساندن آن به یک سامانه ستارهای دیگر، بسیار سادهتر و ارزانتر از ارسال یک فضاپیمای بزرگ است و میتوان آن را در مدت زمان قابلقبولی به مقصد رساند.
فناوری کوچکسازی حسگرها نیز پیشرفت زیادی کرده است. برای مثال، فناوری گوشیهای هوشمند امکان استفاده روزمره از دوربینهایی بسیار قدرتمند را فراهم کرده که وزن، مصرف انرژی و ابعاد کمی دارند. پژوهشگران حتی حسگرهایی موسوم به «غبار هوشمند» توسعه دادهاند که ابعادی در حد چند میلیمتر یا حتی کوچکتر دارند و میتوانند نور، دما یا مواد شیمیایی را شناسایی کنند.
خود کاوشگر فضایی نیز به یک سامانه پیشرانش نیاز دارد که بتواند آن را به سرعتهای نسبتاً نزدیک به سرعت نور برساند؛ برای مثال حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد سرعت نور. پس از سفری که ممکن است چندین دهه طول بکشد، این حسگرها بدون توقف از داخل سامانه ستارهای هدف عبور خواهند کرد، اطلاعات و مشاهدات خود را ثبت میکنند و سپس دادهها را با سرعت بسیار پایین و طی مدت طولانی به زمین ارسال خواهند کرد.
