در ماه مارس گذشته اتفاق عجیبی در بیابانهای کالیفرنیا رخ داد. یک ربات چهار فوتی بهصورت کاملاً خودران توانست در مدت ۳۷ ساعت، مسیری ۱۶ مایلی (حدود ۲۶ کیلومتر) را از میان زمینهای سنگی و بسیار ناهموار طی کند؛ در حالی که مهندسان فقط آن را از فاصله نزدیک دنبال میکردند و بهندرت دخالت داشتند. این ربات ERNEST نام دارد (مخفف Exploration Rover for Navigating Extreme Sloped Terrain) و یک نمونه آزمایشی است که در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) توسعه یافته است.
سرعت این ربات در ظاهر فقط ۰.۶ مایل در ساعت (حدود ۱ کیلومتر در ساعت) است، اما همین مقدار هم بیش از ۱۰ برابر سریعتر از مریخنورد «پرسِوِرِنس» در حرکت روی سطح مریخ است. ناسا میگوید از زمان مریخنورد «سوجورنر» در سال ۱۹۹۷ تاکنون، تمام کاوشگرهای مریخی با سرعت بسیار پایین حرکت کردهاند، تا حدی که حتی یک جاروبرقی رباتیک هم در مقایسه با آنها سریع به نظر میرسد. ERNEST نشان میدهد که شاید این دوره در حال تغییر باشد.
این ربات از طراحی تعلیق سنتی «راکر-بوگی» که از سال ۱۹۹۷ در همه مریخنوردها استفاده شده فاصله گرفته است و به جای آن از سیستم تعلیق فعال با محورهای متحرک استفاده میکند. این سیستم شامل دو مفصل جلویی موتوردار و چهار چرخ توری شکل است که میتوانند در همه جهتها حتی به طرفین حرکت کنند. این ربات قادر است هر چرخ را جداگانه بالا ببرد، وزن خود را جابهجا کند و حالتهای حرکتی مختلفی مانند لغزش، راهرفتن چرخها و عبور از موانع را اجرا کند؛ چیزی شبیه یک وسیله ساده نیست، بلکه بیشتر شبیه یک موجود چابک و انعطافپذیر روی چهار چرخ است.
ابعاد این ربات حدود ۴ فوت (۱.۲ متر) است و در تست میدانی خود توانسته ۱۶ مایل را در بیابان کلرادو بهصورت کاملاً خودران طی کند. هدف نهایی این پروژه، توسعه فناوری برای ساخت مریخنوردی بزرگتر در آینده است که احتمالاً حدود دو برابر ERNEST خواهد بود و برای مأموریتهای طولانیمدت روی ماه و دیگر اجرام فضایی استفاده خواهد شد.
آزمایشهای نور کم در آزمایشگاه JPL یک نمایش نمایشی نبود، بلکه شبیهسازی مستقیم از مناطق سایهدار در قطب ماه است؛ جاهایی که ممکن است ارزشمندترین منابع ماه در آنها پنهان شده باشد.
این آزمایش در بیابان فقط برای سنجش مسافت نبود. مهندسان JPL عمداً ربات ERNEST را در زمانهای غروب، طلوع و شب اجرا کردند تا شرایط قطبی ماه را شبیهسازی کنند؛ مناطقی که همیشه در سایه قرار دارند و احتمال وجود یخ آب در آنها مطرح است. این نوع محیطها به دلیل نور بسیار کم و کنتراست پایین، تشخیص موانع را برای سیستمهای معمولی بسیار دشوار میکنند. «این آزمایشها به ما کمک میکند سختافزار حرکتی و نرمافزار خودران را برای حرکت در شرایط بسیار سخت و در انواع مختلف زمین و نور که در ماه انتظار داریم، بهبود دهیم»، این را ایشا نسناس، تکنولوژیست ارشد JPL گفته است.
خود ربات ERNEST قرار نیست مستقیماً به فضا پرتاب شود و فعلاً هیچ مأموریت رسمی برای آن تعریف نشده است. اما فناوری سختافزاری و نرمافزاری که در این پروژه آزمایش شده، نشان میدهد آینده کاوشهای ماه و مریخ میتواند متفاوت باشد؛ جایی که رباتها دیگر بهکندی و با پیشرفتهای بسیار محدود حرکت نمیکنند. به نظر میرسد سرعت کشف سیارهای در حال نزدیک شدن به سرعت جاهطلبیهای فضایی بشر است.
