تحلیل درگیری بین ردبول و مرسدس در فرمول یک بر سر اینکه کدام یک بهتر هستند؟

بهروز فیض
0

 در فصل ۲۰۲۶ فرمول یک، گرندپری افتتاحیه استرالیا در ظاهر به مسابقه‌ای تبدیل شده که هیچ‌کس نمی‌خواهد برنده‌اش باشد. البته واقعیت چنین نیست، اما این شوخی نشان می‌دهد که در این مرحله از پیش‌فصل، همه تیم‌ها از پذیرفتن نقش «مدعی اصلی» طفره می‌روند.



این رفتار همیشه در تست‌های فرمول یک دیده می‌شود، اما امسال شدت بیشتری دارد. در همان روز اول تست‌های بحرین، توتو ولف گفت ردبول «معیار سنجش» است و مرسدس «نمی‌تواند با آن برابری کند».

پی‌یر واش، مدیر فنی ردبول، در پاسخ گفت تیمش فعلاً چهارم است و پشت سر فراری، مرسدس و مک‌لارن قرار دارد. او عمداً نام فراری را اول آورد، چون دورهای طولانی شارل لکلرک تأثیرگذار بوده و پایداری خودرو در مدیریت انرژی توجه‌ها را جلب کرده است.

با این حال، لکلرک هم گفت خودش را مدعی نمی‌داند و مرسدس و ردبول را سریع‌تر توصیف کرد. به این ترتیب، همه تیم‌ها یک هفته توپ را به زمین دیگری انداختند.


در این مرحله از فصل، چنین وضعیتی عجیب نیست، چون نتیجه‌گیری از زمان‌های ثبت‌شده در دورهای تست تقریباً بی‌فایده است. به‌ویژه با قوانین جدید، تمرکز تیم‌ها روی مسائل کاملاً متفاوتی است.

مدیریت انرژی هنوز عامل بسیار مهمی در سرعت خودروهاست و در این زمان از سال می‌تواند اختلاف زیادی ایجاد کند. به گفته راننده‌ها و مدیران تیم‌ها، صحبت از هزارم یا صدم ثانیه نیست؛ اختلاف‌ها در حد دهم ثانیه یا حتی بیشتر است.



می‌توان این وضعیت را نوعی «فرصت آسان» توصیف کرد، هرچند گفتنش ساده‌تر از انجامش است. مدیریت انرژی در حال حاضر بیش از هر به‌روزرسانی آیرودینامیکی سود ایجاد می‌کند. بهینه‌سازی بازیابی و مصرف انرژی برای همه تیم‌ها حیاتی است و همین موضوع باعث می‌شود قضاوت درباره ترتیب قدرت تیم‌ها در این مرحله تقریباً بی‌معنی باشد.

اسکار پیاسـتری روز جمعه گفت تیم‌ها هنوز باید مسائل زیادی را مرتب کنند و تفاوت بین درست انجام دادن این کارها و اشتباه کردن، چند صدم یا حتی چند دهم ثانیه نیست؛ اختلاف می‌تواند بسیار بیشتر باشد. او گفت اگر همه چیز اشتباه پیش برود، این اختلاف گاهی به نیم ثانیه یا حتی بیشتر هم می‌رسد.


در فصل ۲۰۲۶، مسائل سیاسی هم در پس‌زمینه فرمول یک دیده می‌شود. تعریف و تمجید توتو ولف از ردبول باعث شد ورشتاپن آن را «تاکتیک انحرافی» بنامد. او در گفت‌وگو با رسانه‌های هلندی گفت فکر می‌کند مرسدس در حال پنهان‌کاری شدید است.

او گفت: «فقط صبر کنید تا ملبورن برسد و ببینید چقدر قدرت ناگهان پیدا می‌کنند. همین حالا هم می‌دانم چه خبر است. آن‌ها می‌خواهند توجه‌ها را به ما جلب کنند چون چهارشنبه دورهای زیادی زدیم، اما باید از هر دو طرف نگاه کرد. صبر کنید تا ملبورن و ببینید چطور در تمام خطوط مستقیم پیست ناگهان سریع می‌شوند.»

وقتی از او درباره ادعای ولف پرسیده شد که اختلاف ناشی از نسبت تراکم موتور فقط دو تا سه اسب‌بخار است، ورشتاپن خندید و گفت: «باید یک صفر به آن اضافه کنید، شاید هم بیشتر. اما می‌دانم این روزها دنبال چه هستند.»

لکلرک هم گفت مرسدس در «پنهان کردن چیزها» مهارت دارد. از نگاه رقبا، این کار هدف سیاسی دارد: مرسدس نمی‌خواهد در این مرحله بیش از حد قوی به نظر برسد، چون ممکن است باعث دخالت فنی FIA در موتور شود.

با این حال، هرچه زمان می‌گذرد احتمال چنین دخالتی کمتر می‌شود و اگر هم اتفاق بیفتد، بیشتر به یک راه‌حل بلندمدت تبدیل خواهد شد. برای ملبورن تقریباً زمانی برای تغییر باقی نمانده، مخصوصاً با توجه به زمان طولانی لازم برای اصلاحات موتور.

پس از تست‌های چهارشنبه، صحبت‌ها درباره ردبول بیشتر شد. داده‌ها نشان می‌دهد ورشتاپن در انتهای خط شروع–پایان به سرعت‌های بالاتری نسبت به بسیاری از رقبا رسیده و مسیر مستقیم به سمت پیچ یک را با منحنی صاف‌تری طی کرده است؛ موضوعی مهم در قوانین ۲۰۲۶. این موضوع در مقایسه دور سریع او با بهترین زمان لاندو نوریس هم دیده می‌شد.

اما این داده‌ها به‌تنهایی معنای زیادی ندارند، به‌خصوص با قوانین جدید. بخش زیادی از اختلاف‌ها به نحوه استفاده از ۳۵۰ کیلووات توان MGU-K مربوط است و این همان علامت سؤال بزرگ فعلی است. ورشتاپن در خط شروع–پایان زمان زیادی به دست آورد، اما نوریس در بخش دیگری از پیست – در مسیر مستقیم قبل از آخرین پیچ – همین وضعیت را داشت.

همه چیز به این بستگی دارد که هر تیم انرژی را کجا و چطور مصرف می‌کند و مهم‌تر از آن، چه مقدار را نگه می‌دارد. این روزها در پیت‌لین زیاد درباره «بازیابی انرژی» صحبت می‌شود؛ موضوعی که راننده را مجبور می‌کند در برخی پیچ‌ها آهسته‌تر برود یا دنده پایین‌تری انتخاب کند. اما این‌طور نیست که تیم‌ها همیشه تمام انرژی بازیابی‌شده را مصرف کنند. آن‌ها در تست‌های زمستانی به‌راحتی می‌توانند با این موضوع بازی کنند.

این مسئله یک متغیر مهم دیگر در پنهان‌کاری است؛ درست مانند سطح سوخت و حالت‌های موتور که سال‌هاست ابزار اصلی تیم‌ها برای مخفی کردن سرعت واقعی‌شان بوده است.



تصویر کلی نشان می‌دهد تعریف‌هایی که از ردبول می‌شود تا حدی رنگ‌وبوی سیاسی دارد و بخشی از بازی‌ای است که همه تیم‌ها این روزها انجام می‌دهند: معرفی کردن یک تیم دیگر به‌عنوان مدعی اصلی.

با این حال، باید تا ملبورن صبر کرد، اما یک نکته از همین حالا روشن است: ردبول از نظر قابلیت اطمینان بهتر از چیزی ظاهر شده که بسیاری انتظار داشتند.

این موضوع برای رقبا هم غافلگیرکننده بوده است. توتو ولف سال گذشته در زاندوورت با شوخی گفته بود موتور جدید ردبول «افتضاح» خواهد بود، اما حالا فضای پدوک تغییر کرده است. در داخل تیم هم نگاه‌ها عوض شده؛ ایساک هاجر می‌گوید عملکرد موتور جدید او را شگفت‌زده کرده است.

او گفت: «عملکرد موتور خیلی فراتر از چیزی بود که انتظار داشتم. تصور ما در پایان فصل گذشته چندان مثبت نبود. حتی داخل تیم هم رضایت کامل وجود نداشت. اما در بارسلونا، روز اول، من ۱۱۰ دور زدم. واقعاً شگفت‌زده شدم. برای تیمی که سه سال پیش این پروژه را شروع کرده، این نتیجه بسیار چشمگیر است.»

هاجر اضافه کرد که پیش از تست بارسلونا «شک‌های زیادی» داشته، اما حالا همه آن‌ها برطرف شده است. او تنها کسی در تیم نیست که چنین نظری دارد. پی‌یر واش، مدیر فنی ردبول، هم پس از شش روز نخست تست‌ها با پاورترین ردبول–فورد به نتیجه مشابهی رسیده است.

او گفت: «از اینکه تیم موتور توانست چنین بسته‌ای را آماده کند و این‌همه مسافت طی کند، شگفت‌زده شدم. باید اعتراف کرد که تیم موتور کار فوق‌العاده‌ای انجام داده است. اینکه یک مجموعه تازه‌کار بتواند موتوری بسازد که در پیست عملکرد قابل قبولی داشته باشد، دستاورد بزرگی است.»


برچسب ها

ارسال یک نظر

0 نظرات

ارسال یک نظر (0)
3/related/default