دهه چهل سالگی معمولاً شبیه زمانی است که بدن شروع میکند برای هر چیز اضافه هزینه گرفتن. کار همان است، زندگی همان است، مسئولیتها همان است، اما دوره ریکاوری؟ دیگر مثل قبل نیست. یک شب بیداری تبدیل میشود به دو روز خماری. ورزشی که قبلاً راحت از پسش برمیآمدید، حالا یک هفته راه رفتن را سخت میکند. و اگر یک شب خوب نخوابید، کل روزتان از دست میرود.
یک مطلب تحلیلی تازه در The Conversation توضیح میدهد که چرا خستگی در میانسالی، بهویژه در دهه چهل، به اوج میرسد: برخورد زیستشناسی و فشار کاری. از نظر زیستی، هیچ سقوط ناگهانی وجود ندارد؛ بلکه مجموعهای از هزینههای کوچک است که روی هم جمع میشود، درست زمانی که بسیاری از افراد زیر بیشترین فشار کاری، خانوادگی و ذهنی قرار دارند.
یکی از هزینههای واضحِ میانسالی، کاهش عضله است. نشریه News in Health وابسته به NIH میگوید بزرگسالان از حدود ۳۰ سالگی شروع به از دست دادن توده عضلانی میکنند؛ چیزی حدود ۳ تا ۵ درصد در هر دهه. وقتی عضله کمتر میشود، انجام کارهای روزمره انرژی بیشتری میگیرد؛ حتی کارهای «عادی» مثل حمل خرید یا بالا رفتن از پله. این قبل از آن است که استرس، خواب بد و واقعیت نشستن طولانیمدت را هم به آن اضافه کنید.
خواب هم با گذر زمان تغییر میکند و همین کاهش انرژی میتواند حالوهوا و صبر شما را پایین بیاورد. «مؤسسه ملی سالمندی» میگوید با افزایش سن، خواب سبکتر و کوتاهتر میشود و بیدار شدنهای شبانه به یک اتفاق معمول تبدیل میشود. پژوهشی در JAMA نیز نشان داده خواب عمیقِ موجآهسته از اوایل بزرگسالی تا میانسالی بهشدت کاهش مییابد. خواب عمیق همان زمان تعمیرات شبانه بدن است؛ وقتی این زمان کم میشود، زندگی شروع میکند از شما «بهره» گرفتن.
زنان معمولاً در میانسالی با مسائل بیشتری روبهرو میشوند. نوسانهای هورمونی میتواند خواب و تنظیم دما را به هم بریزد. بعد هم مسئولیتها، مراقبت از دیگران و برنامهریزیهای دائمی میآید و مغز عملاً هیچوقت استراحت نمیکند.
اما نکتهای که باید شنیده شود این است: دهههای بعدی الزاماً به معنای خستگی دائمی نیست. متخصصان پزشکی میگویند تمرینات قدرتی یکی از بهترین راهها برای حفظ عضله و تحرک با افزایش سن است. دهه چهل میتواند خستهکننده باشد، اما قرار نیست سرنوشت دهههای بعدی را تعیین کند.
