جزیره آنتیرودوس در سواحل شمالی مصر که محل استقرار اقامتگاه سلطنتی شهر باستانی اسکندریه در بندر مگنوس، به معنای «بندر بزرگ»، بود، در سال ۳۶۵ میلادی به زیر آب رفت. این پایگاه سلطنتی و گنجینه‌های آن بیش از ۱۶۳۰ سال در اعماق دریا مدفون ماندند. سونامی ناشی از زمین‌لرزه عظیمی که در ۲۱ ژوئیه سال ۳۶۵ میلادی جزیره کرت در دریای مدیترانه را لرزاند، عامل نابودی این منطقه بود.
فرانک گودیو، باستان‌شناس فرانسوی و متخصص باستان‌شناسی زیر آب، در سال ۱۹۹۶ این جزیره را دوباره کشف کرد. اکنون کاوش‌های این منطقه به کشف گنجینه ارزشمند دیگری از دوران باستان منجر شده است. گروهی مشترک از مؤسسه اروپایی باستان‌شناسی زیر آب و وزارت گردشگری و آثار باستانی مصر، یک انگشتر مُهر برنزی را از میان ویرانه‌های غرق‌شده کاخ سلطنتی بندر مگنوس بیرون آورده‌اند.
روی این انگشتر تصویری از فانوس دریایی مشهور اسکندریه حک شده است؛ سازه عظیمی که با نام فاروس شناخته می‌شد و یکی از عجایب هفت‌گانه جهان باستان بود. ارتفاع این فانوس دریایی ممکن است به حدود ۱۰۶ متر می‌رسیده باشد.
بر اساس بیانیه مؤسسه اروپایی باستان‌شناسی زیر آب که روزنامه آرت نیوزپیپر آن را منتشر کرده است، احتمالاً از این انگشتر مُهر برای ثبت اثر رسمی روی مهرهای ساخته‌شده از موم نرم یا گل استفاده می‌شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که این نمونه، تنها انگشتر مُهر شناخته‌شده از این نوع در جهان است.
فرانک گودیو در بیانیه‌ای گفت: «اهمیت کشف این انگشتر مُهر از آن جهت بیشتر است که در کاخ افسانه‌ای جزیره آنتیرودوس پیدا شده؛ مکانی که زمانی مرکز قدرت بود.»
به گفته این باستان‌شناس، بخش‌های اداری کاخ در گذشته محل انجام فعالیت‌های حکومتی و اجرایی بودند و مدیریت فانوس دریایی مشهور اسکندریه نیز در شمار وظایف این مجموعه قرار داشت.
