داروهای گروه GLP-1 مانند سماگلوتاید با نام‌های تجاری اوزمپیک و ویگووی و تیرزپاتاید با نام‌های مونجارو و زپ‌باند، به‌طور مؤثری به کاهش وزن و کنترل قند خون کمک می‌کنند. اکنون پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که این داروها ممکن است روند پیری زیستی بدن را نیز آهسته‌تر کنند.
دانشمندان شرکت نوو نوردیسک و الای لیلی، دو شرکت بزرگ تولیدکننده داروهای GLP-1، هفته گذشته در یک کنفرانس تخصصی درباره مقابله با پیری، داده‌های قابل‌توجهی ارائه کردند. هر دو گروه دریافتند که داروهای تولیدی آن‌ها می‌توانند در مقایسه با دارونما، سرعت تغییرات مولکولی مرتبط با افزایش سن را کاهش دهند؛ به‌طوری‌که برآوردهای حاصل از برخی شاخص‌های پیری، چند سال کاهش را نشان می‌دهند. پژوهشگران تأکید می‌کنند که این نتایج هنوز مقدماتی است، اما داروهای GLP-1 ممکن است در آینده به ابزارهای مؤثری برای مقابله با پیری تبدیل شوند.
کوین دافین، معاون تحقیقات پیری در شرکت الای لیلی، طبق گزارشی از ام‌آی‌تی تکنولوژی ریویو، در این کنفرانس گفت: «تمام شاخص‌ها به نتیجه‌ای مشابه اشاره می‌کنند و نشان می‌دهند که سن زیستی کاهش یافته است. قرار نیست مثلاً ۳۰ سال جوان‌تر شویم، اما این کاهش قابل‌توجه است.»
شرکت‌ها آخر هفته گذشته نتایج خود را در سیزدهمین کنفرانس سالانه تحقیقات پیری و کشف دارو ارائه کردند.
دانشمندان نوو نوردیسک، داده‌های حاصل از کارآزمایی‌های بالینی پیشین را بررسی کردند تا مشخص شود سماگلوتاید چه تأثیری بر تجمع نشانگرهای زیستی و سایر تغییرات مرتبط با پیری دارد. این اندازه‌گیری‌ها معمولاً با عنوان «ساعت‌های مولکولی پیری» شناخته می‌شوند و برای برآورد روند پیری در بدن به کار می‌روند.
نتایج نشان داد افرادی که سماگلوتاید مصرف کرده بودند، در مقایسه با گروه دریافت‌کننده دارونما، کاهش مداومی در این نشانگرها داشتند. البته میزان این کاهش بسته به شاخص مورد استفاده و اندام بررسی‌شده متفاوت بود. برای مثال، بیشتر ساعت‌های مولکولی نشان می‌دادند که روند پیری در مصرف‌کنندگان سماگلوتاید به‌طور متوسط حدود دو تا سه سال آهسته‌تر شده است. در یکی از این شاخص‌ها که بر پایه پروتئین‌های مرتبط با قلب طراحی شده بود، این کاهش به حدود چهار سال می‌رسید.
