در ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۶، شاتل فضایی آتلانتیس با ایستگاه فضایی میر روسیه ملاقات و به آن متصل شد تا تجهیزات و لوازم مورد نیاز را به این ایستگاه منتقل کند.
این مأموریت همچنین برای بازگرداندن شانون لوسید، فضانورد ناسا، انجام شد. لوسید رکورد ۱۸۸ روز را در این آزمایشگاه فضایی در حال گردش به دور زمین سپری کرده بود. در مقابل، فضانورد دیگری از ناسا به نام جان بلاها در ایستگاه باقی ماند و قرار بود چهار ماه آینده را در آنجا سپری کند. مأموریت STS-79 نخستین مأموریت شاتل فضایی پس از تکمیل ساخت ایستگاه میر بود که به این ایستگاه سفر کرد و همچنین چهارمین مأموریت شاتل برای اتصال به میر محسوب میشد.
آتلانتیس با استفاده از لیزرها و دوربینهای ویدئویی برای هدایت، بهصورت دقیق به ایستگاه میر متصل شد. فضانوردان نیز مواد غذایی، آب، لباس و تجهیزات آزمایشهای علمی مورد نیاز خدمه مستقر در ایستگاه را به آنها تحویل دادند.
ورود شاتل فضایی آتلانتیس ناسا به ایستگاه میر در جریان مأموریت STS-79، نخستین باری بود که یکی از اعضای خدمه آمریکایی در ایستگاه فضایی روسیه با فضانورد آمریکایی دیگری جابهجا میشد. در این مأموریت، شانون لوسید پس از پایان مأموریت خود با آتلانتیس به زمین بازگشت و جان بلاها جای او را در ایستگاه گرفت.
برای لوسید، این مأموریت یک رکورد نیز به همراه داشت. اقامت ۱۸۸ روزه او در آن زمان طولانیترین سفر فضایی یک زن آمریکایی محسوب میشد. او حدود شش ماه پیش از آن، در ۲۲ مارس ۱۹۹۶، با مأموریت STS-76 و با استفاده از شاتل آتلانتیس به ایستگاه میر سفر کرده بود.
مأموریت STS-79 همچنین تنها دومین مأموریتی بود که در آن یک شاتل ناسا ماژول SPACEHAB را در بخش حمل بار خود قرار میداد. این نخستین بار بود که SPACEHAB در پیکربندی «Double Module» مورد استفاده قرار گرفت تا امکان حمل تجهیزات و لوازم بیشتری فراهم شود.
فضانورد ویلیام ریدی فرماندهی مأموریت STS-79 را بر عهده داشت و ترنس ویلکات خلبان آن بود. فضانوردان جروم اپت، توماس آکرز و کارل والتز نیز بهعنوان متخصصان مأموریت در کنار بلاها و لوسید، خدمه آتلانتیس را تشکیل میدادند. در آن زمان، والری کورزون، فرمانده مأموریت میر ۲۲، و الکساندر کالری، مهندس پرواز، دو عضو اصلی خدمه ایستگاه میر بودند.
آتلانتیس پنج روز در ایستگاه فضایی میر متصل بود. در این مدت، خدمه شاتل حدود ۴ هزار پوند، معادل ۱,۸۱۴ کیلوگرم، تجهیزات و لوازم مورد نیاز را به میر منتقل کردند. این محموله شامل مواد غذایی، آب و همچنین سه آزمایش علمی جدید برای خدمه میر بود. در مقابل، حدود ۲ هزار پوند، معادل ۹۰۷ کیلوگرم، نمونههای آزمایشگاهی و تجهیزات دیگر از میر به آتلانتیس منتقل شد. به این ترتیب، مجموع محمولههای جابهجا شده به مقصد و از مبدأ میر در آن زمان به بیشترین میزان خود رسید. شاتل همچنین برای نخستین بار یک سیستم Active Rack Isolation را آزمایش کرد که برای محافظت از آزمایشهای علمی در فضاپیما در برابر ارتعاشات طراحی شده بود.
اگرچه STS-79 چهارمین مأموریت شاتل برای اتصال به میر بود، اما آخرین مأموریت از این نوع محسوب نمیشد. پنج مأموریت دیگر نیز در ادامه برنامه مشترک شاتل-میر ناسا و روسیه انجام شدند. این مجموعه مأموریتها زمینه را برای شکلگیری چیزی فراهم کردند که امروزه به ایستگاه فضایی بینالمللی تبدیل شده است؛ ایستگاهی که تقریباً ۲۷ سال است میزبان خدمه بینالمللی بوده و فضانوردان را با فضاپیماهای آمریکایی و روسی به این آزمایشگاه فضایی در مدار زمین منتقل کرده و به زمین بازگردانده است.
