اینفینیتی هیچگاه خودروی مفهومی زیباتر یا جذابتری از مدلی که در سال ۲۰۱۲ معرفی کرد، نساخته است. کانسپت Emerg-e نخستین بار در نمایشگاه ژنو رونمایی شد و سپس برای نخستین حضور خود در آمریکای شمالی به نمایشگاه خودروهای کلاسیک Pebble Beach Concours d’Elegance رفت. این خودرو در آنجا توجه زیادی را به خود جلب کرد؛ توجهی که معمولاً نصیب خودروهایی میشود که قرار است وارد خط تولید شوند. با این حال، Emerg-e هیچگاه به مرحله تولید نرسید و پروژه در نهایت متوقف شد.
پیش از Emerg-e، هیچ خودروی اینفینیتی از موتور قرارگرفته در پشت راننده استفاده نکرده بود و هنگام معرفی این خودرو، بسیاری امیدوار بودند که سرانجام نسخه تولیدی آن وارد جادهها شود. این مدل همچنین نخستین خودروی اینفینیتی بود که بخش عمده فرایند توسعه آن در اروپا انجام شد. مرکز طراحی نیسان در اروپا در لندن مسئول بخش زیادی از طراحی ظاهری بود و مرکز فنی نیسان در اروپا در کرانفیلد نیز مهندسی خودرو را بر عهده داشت.
بخشی از بودجه توسعه این پروژه نیز از سوی هیئت راهبرد فناوری دولت بریتانیا تأمین شد. این حمایت باعث شد اینفینیتی با برخی تأمینکنندگان و فناوریهایی آشنا شود که معمولاً در پروژههای این شرکت مورد استفاده قرار نمیگرفتند.
این خودرو نهتنها از نظر ظاهری کاملاً چشمگیر بود و حتی حدود ۱۴ سال بعد نیز همچنان ظاهر مدرنی دارد، بلکه با یک سیستم قوای محرکه معرفی شد که در آن زمان بسیار متفاوت و پیشرفته به نظر میرسید، اما امروز به فناوری نسبتاً رایجی در صنعت خودرو تبدیل شده است.
در قلب این کانسپت، یک موتور سهسیلندر ۱.۲ لیتری ساخت لوتوس قرار داشت که فقط برای شارژ باتری لیتیومیونی استفاده میشد. به این ترتیب، اینفینیتی Emerg-e یک خودروی برقی با افزایشدهنده برد محسوب میشد. نیروی محرکه چرخها نیز توسط دو موتور برقی تأمین میشد که هرکدام ۲۰۱ اسببخار قدرت داشتند. مجموع قدرت این دو موتور به ۴۰۲ اسببخار و گشتاور آنها به ۷۳۸ پوند-فوت، معادل هزار نیوتنمتر، میرسید. این نیرو از طریق یک جعبهدنده تکسرعته X-TRAC به چرخها منتقل میشد.
اینفینیتی اعلام کرده بود که Emerg-e میتواند در ۴ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت، معادل ۹۶ کیلومتر بر ساعت، برسد. شتابگیری خودرو تا سرعت ۱۳۰ مایل بر ساعت، معادل ۲۰۹ کیلومتر بر ساعت، نیز تنها ۳۰ ثانیه زمان میبرد.
