اریک اشمیت رئیس اسبق گوگل در مراسم فارغالتحصیلی یک سری از دانشجویان درباره مزیت های هوش مصنوعی سخنرانی کرده است که با واکنش منفی روبرو شده.
با این حال، سخنران این مراسم، اریک اشمیت، مدیرعامل پیشین گوگل، تلاش کرد تا تا حدی با نگرانیهای دانشجویان همدلی نشان دهد. او گفت: «در نسل شما این نگرانی وجود دارد که آینده از پیش نوشته شده، ماشینها در راه هستند، فرصتهای شغلی در حال از بین رفتناند، بحران اقلیمی شدت گرفته، سیاست دچار شکاف شده و شما وارث مشکلاتی هستید که خودتان ایجاد نکردهاید.»
اما همانطور که یک هفته پیش نیز سخنرانی گلوریا کالفیلد، مدیر حوزه املاک، با واکنشی مشابه به دلیل حمایت از هوش مصنوعی مواجه شد، بهراحتی میتوان فهمید که چرا سخنان اشمیت برای مخاطبانی که بارها پیام «اجتنابناپذیر بودن هوش مصنوعی» را شنیدهاند، متکبرانه به نظر رسیده است.
در این سخنرانی، از اشمیت شنیده میشود که به جمع جوانان میگوید آنها «به شکلدهی هوش مصنوعی کمک خواهند کرد» و همچنین تأکید میکند: «اگر به علم علاقهای ندارید، اشکالی ندارد، چون هوش مصنوعی در همه حوزه ها حضور دارد و بر نحوه انجام تعاملات آن حوزه تأثیر خواهد گذاشت.»
هو کردن از پیش برنامهریزیشده سخنرانان جنجالی موضوعی رایج است و معمولاً چندان خبرساز نمیشود. در واقع، هفته گذشته نیز اتفاق مشابهی برای جاناتان هایت، منتقد شناختهشده فرهنگ لغو، رخ داد؛ زمانی که او در دانشگاه نیویورک سخنرانی میکرد. با توجه به موضوع سخنرانی او — که در اصل بر این ایده تأکید داشت که جوانان بیش از حد شکننده نیستند — به نظر میرسید واکنش منفی آرام و پراکنده مخاطبان تا حدی قابل پیشبینی بوده است.
اما زمانی که سخنان یک سخنران — یا حتی دو سخنران با پیامهای مشابه — به اعتراضی ناگهانی و برنامهریزینشده منجر میشود، موضوع قابل توجهتر است. در واقع، میتوان استدلال کرد که هو کردن و اعتراض خودجوش به سخنرانان مراسم فارغالتحصیلی، در واکنش به محتوای سخنان آنها، نوعی شاخص تقریبی برای شناسایی گرایشهای پوپولیستی است؛ روندهایی که، چه درست و چه نادرست، ممکن است فضای سیاسی یک دهه آینده را شکل دهند.
