مادهٔ تاریک نه نور ساطع میکند، نه جذب و نه بازتاب؛ نامرئی است اما گفته میشود ۸۵ درصد جرم جهان را تشکیل میدهد. بهدلیل همین فراوانی، اخترشناسان باور دارند که میتواند بسیاری از رازهای حلنشده کیهان را توضیح دهد، از جمله یک کهکشان بسیار کمنور که عملاً «در برابر چشم» پنهان شده است.
تابستان گذشته، اخترشناسان فهرستی از نامزدهای «کهکشانهای تاریک» را بررسی کردند؛ دستهای نادر از کهکشانها با روشنایی سطحی بسیار پایین. مقالهای که در Astrophysical Journal Letters منتشر شد، نتیجه گرفت که این کهکشانها باید «افراطیترین ویژگیها را در میان تمام کهکشانهای شناختهشده» داشته باشند.
امروز ناسا تصاویر با وضوح بالا از یکی از این کهکشانها، به نام CDG-2، منتشر کرد. اگر فرضیهٔ اخترشناسان درست باشد، CDG-2 یکی از کهکشانهایی است که بیشترین میزان مادهٔ تاریک در آن شناسایی شده است.
مادهٔ تاریک با نور برهمکنش ندارد؛ نه آن را جذب میکند، نه بازتاب میدهد و نه ساطع. با این حال، اخترشناسان وجود آن را از اثر گرانشیاش بر اجسام اطراف نتیجه میگیرند. معمولاً این به جرمی نامرئی اشاره دارد که باعث میشود کهکشانها، سیارهها، ستارهها و حتی ابرنواخترها رفتاری متفاوت از آنچه انتظار میرود نشان دهند.
به بیان ساده، اگر مادهٔ تاریک وجود نداشت، بسیاری از مدلهایی که دانشمندان برای توضیح ساختار و رفتار کیهان استفاده میکنند از هم میپاشید. هرچند هنوز هیچکس مادهٔ تاریک را بهطور مستقیم شناسایی نکرده، مخالفان نیز نتوانستهاند توضیح بهتری ارائه دهند. بنابراین، دستکم در حال حاضر، اجماع علمی بر این است که مادهٔ تاریک وجود دارد.
کهکشان CDG-2 در خوشه کهکشانی «پرسئوس» قرار دارد؛ ناحیهای از فضا که بهخاطر تعداد زیاد خوشههای کروی ــ مجموعههای فشردهای از میلیونها ستاره ــ شناخته میشود. این منطقه معمولاً بهعنوان یکی از پرستارهترین بخشهای کیهان شناخته میشود.
در میان این جمعیت ستارهای، تلسکوپ هابل مجموعهای نزدیک از چهار خوشه کروی را مشاهده کرد. وقتی هابل، تلسکوپ اقلیدس آژانس فضایی اروپا و تلسکوپ سوبارو در هاوایی با دقت بیشتری به این ناحیه نگاه کردند، اخترشناسان هالهای کمنور را دیدند که اطراف این مجموعه را فرا گرفته بود؛ موضوعی که این پرسش را ایجاد کرد که شاید همه این ساختارها در واقع بخشهای یک کهکشان واحد باشند.
