کوروت استینگری ۱۹۶۳ را نمیتوان تنها با یک واژه توصیف کرد، اما اگر مجبور باشید، «نمادین» یا «تعریفکننده» چندان دور از واقعیت نیست. این خودرو یکی از مهمترین اسپرتهای آمریکایی ساختهشده به شمار میرود و جایگاهش فارغ از برند مورد علاقه هر فرد همچنان پابرجاست.
اکنون پیتر بروک، طراح اصلی استینگری ۱۹۶۳ و سازنده کوبرا کوپه شلبی دیتونا، نسخهای را معرفی کرده که آن را «نهاییترین» شکل کوپه پنجرهدوگانه افسانهای میداند. این خودرو با توان ۷۲۵ اسب بخار (۵۴۰ کیلووات) قرار است به فروش گذاشته شود.
بروک نخستین طرحی را که بعدها به کوروت استینگری ۱۹۶۳ تبدیل شد، در سال ۱۹۵۷ ارائه داد؛ آن زمان تنها ۲۱ سال داشت و محدودیتهای بودجه، ابزار و واقعیتهای تولید، دیدگاه او را تغییر داد. اکنون در ۸۹ سالگی و در جایگاه یکی از چهرههای برجسته دنیای خودرو، تصمیم گرفت رویای خود را که شورولت هرگز نتوانست محقق کند، بسازد. نتیجه چیزی کمتر از خیرهکننده نیست.
او این پروژه را «کانسپت استودیو» نامیده است؛ اشارهای به سنت جنرال موتورز در ساخت نمونههای تکنسخهای برای نمایش تواناییهای طراحی خارج از قواعد معمول. در همین مسیر، نسخه بروک ترکیبی از مهندسی هدفمند و نشانههای طراحی سادهتر را ارائه میدهد.
از بیرون، خودرو همچنان بهوضوح یک استینگری ۱۹۶۳ است اما بهروز شده به نظر میرسد. پنجره دوگانه حفظ شده اما چراغهای جلو کاملاً متفاوت هستند. بروک رنگ آبی Ferrari Azzurro California را برای بدنه انتخاب کرده است. تزئینات براق تقریباً حذف شده و جای خود را به کروم سیاه دادهاند. ورودیها و دریچههای تزئینی اصلی نیز با قطعات کاربردی جایگزین شدهاند؛ تغییراتی که برای سامانه حرکتی این خودرو اهمیت دارند.
بروک اوایل امسال در گفتوگو با Classic Motorsports توضیح داد: «اینکه توانستم این دریچهها را کاملاً عملیاتی کنم، نسخه من را بسیار صادقانهتر کرد بدون آنکه طراحی پایهای میچل را تغییر دهد.»
زیر کاپوت یک موتور LT4 هشت سیلندر قرار دارد که ۷۲۵ اسب بخار قدرت تولید میکند. این موتور با قطعات داخلی فورجشده ساخته شده و بدون مشکل میتواند این توان را از طریق گیربکس دستی پنجسرعته Tremec و سیستم دیفرانسیل عقب منتقل کند.
شاسی Art Morrison تضمین میکند که استینگری زیر فشار گشتاور بالا دچار پیچش یا خمیدگی نشود. ترمزهای Wilwood و سیستم تعلیق کوروت C7 نیز کنترل خودرو را حفظ میکنند.
بروک نوشت: «بهترین بخش، و کاملاً نامرئی، تمرکز این خودرو بر عملکرد است. همه این ارتقاهای مکانیکی بهترین سطح عملکرد و هندلینگ امروز را فراهم میکنند، در حالی که تمام خطوط اصلی خودرو حفظ شدهاند.»
داخل خودرو با چرم داگلاس، صندلیهای اسپارکو، نشانگرهای دیجیتال داکوتا با امضای خود بروک، سیستم تهویه Vintage Air و عایقبندی صوتی مدرن ترکیبی کمنظیر از راحتی و هدف ایجاد شده است.
این خودرو نخستین بار در نمایشگاه SEMA معرفی شد و در میان پروژههای پر سر و صداتر و افراطیتر اطرافش آرام اما متفاوت به چشم آمد. بروک آن را پاسخی به فرهنگی دانست که در بازسازی خودروها اغلب جلوهگری را بر کارکرد ترجیح میدهد.
او گفت: «این خودرو باور من را در مسیری از بازسازی تأیید کرد که فرم و عملکرد را بر تغییرات آشکار، مانند کمترین فاصله از سطح زمین یا ترکیبهای چرخ و لاستیک بزرگ که نیازمند تغییر شکل گلگیر هستند، مقدم میداند.» بروک تأکید کرد که بسیاری از خودروهای سفارشی امروز از زبان طراحی اصلی فاصله گرفتهاند.
