حتی دورافتادهترین نقاط زمین هم از زبالههای انسانی در امان نماندهاند. از دهه ۱۹۸۰ و همزمان با رونق صعودهای تجاری، زبالهها روی کوه اورست انباشته شده و یکی از طولانیترین برنامههای پاکسازی نپال اکنون شکستخورده تلقی میشود.
نپال از سال 2014 کوهنوردان اورست را موظف کرده بود هنگام بازگشت دستکم هشت کیلوگرم زباله با خود پایین بیاورند، در غیر این صورت چهار هزار دلار سپرده خود را از دست میدادند. مقامها امیدوار بودند این طرح بتواند از حجم دهها تُن زبالهای که در «سوثکُل» ــ آخرین اردوگاه پیش از قله ــ پراکنده است بکاهد، اما اکنون این برنامه کنار گذاشته میشود.
هیمل گوتام، مدیر اداره گردشگری نپال، به بیبیسی گفته است مشکل زبالههای اورست «پس از بیش از یک دهه همچنان پابرجاست». او همچنین گفته این طرح سپرده زباله «به یک بار اداری» تبدیل شده است. با این حال، مقامهای نپالی برنامهای برای بهبود این روند در نظر گرفتهاند.
طرح سپرده زباله یکی از چند برنامهای است که برای مهار مشکل زبالههای اورست اجرا شده است.
برخی برنامهها موفقتر بودهاند؛ از جمله اقداماتی که توسط «کمیته کنترل آلودگی ساگارماتا» ــ یک سازمان غیردولتی مدیریت پسماند در منطقه اورست ــ هماهنگ میشود. به گزارش «کاتماندو پست»، این کمیته در فصل صعود بهار ۲۰۲۴ حدود ۸۵ تُن زباله را از کمپ اصلی اورست جمعآوری کرد و تیمهای اکسپدیشن نیز ۱۰ تُن دیگر را از کمپهای بالاتر پایین آوردند.
با این حال، پاکسازی کمپهای بالاتر همچنان دشوارترین بخش است؛ تخمین زده میشود ۴۰ تا ۵۰ تُن زباله هنوز در «سوثکُل» باقی مانده باشد. یکی از مشکلات اصلی طرح سپرده زباله این است که کوهنوردان معمولاً فقط زبالههای کمپهای پایین را جمع میکنند.
مشکل دیگر این است که کوهنوردان مجبور نیستند بیش از مقدار زبالهای که خودشان تولید میکنند، زباله پایین بیاورند. به گفته شرپا، هر کوهنورد بهطور متوسط تا ۱۲ کیلوگرم زباله در طول حضورش در کوه تولید میکند.
اما مهمتر از همه، نیاز جدی به نظارت بیشتر بر زبالهها در ارتفاعات بالاتر وجود دارد. شرپا میگوید بالاتر از ایست بازرسی واقع در «یخشار خومبو» ــ بخشی خطرناک و دائماً در حال تغییر در مسیر سوثکُل ــ «هیچ نظارتی بر کار کوهنوردان انجام نمیشود».
