ماموریت های جذابی قرار است در فضا و در سال 2026 انجام شود. در ادامه لیستی از مهم ترین ماموریت های فضایی سال آینده را مطالعه خواهید کرد.
ماموریت استارشیپ 3 برای اوایل 2026
نسخه سوم ابرموشک استارشیپ اسپیسایکس قرار است بزرگترین و قدرتمندترین وسیله پرتاب ساختهشده تاکنون باشد. استارشیپ نسخه ۳ برای بازگرداندن فضانوردان آمریکایی به ماه، استقرار نسل بعدی ماهوارههای استارلینک و آغاز مرحله تازهای از برنامههای اکتشاف مریخ طراحی شده است. در صورت پیشرفت برنامهها، پرتاب آن اوایل سال ۲۰۲۶ انجام میشود.
در مقایسه با نسخه ۲، این مدل جدید حدود یک و نیم متر بلندتر است، ظرفیت سوخت بیشتری دارد و به اتصالدهندههای تازهای برای انتقال سوخت در مدار مجهز شده است. این قابلیت برای مأموریت آرتمیس ۳ ناسا ضروری خواهد بود؛ مأموریتی که در آن از نسخه اصلاحشدهای از استارشیپ ۳ با نام «سامانه فرود انسانی» برای بازگرداندن فضانوردان به ماه استفاده میشود.
ماموریت بلواوریجین
بلو اوریجین در حال ساخت دو فرودگر قمری است: «بلو مون مارک ۱» برای حمل بار و «بلو مون مارک ۲» برای حمل بار و خدمه. مارک ۲ در صورتی که زودتر از نسخه فرودگر استارشیپ اسپیسایکس آماده پرواز شود، میتواند قرارداد مأموریت آرتمیس ۳ را به دست بیاورد، اما پیشرفت آن به موفقیت فرودگر مارک ۱ وابسته است.
فرودگر باری با ارتفاع حدود هشت متر قرار است در سهماهه نخست سال ۲۰۲۶ نخستین پرواز خود را انجام دهد و در نزدیکی دهانه شَکلِتون در قطب جنوب ماه فرود بیاید. این مأموریت نمایشی که «پَتفایندر» نام گرفته، برای تأیید عملکرد همه سختافزارها و سامانههای فرودگر انجام میشود؛ از جمله موتور BE‑7 که تاکنون هرگز پرواز نکرده است.
امکی۱ بزرگترین فرودگر باری تجاری ساختهشده تاکنون است و میتواند بار بیشتری نسبت به فرودگرهای برنامه خدمات بار قمری ناسا حمل کند. این فرودگر سال آینده با موشک نیوگلن پرتاب میشود و محمولهای از ناسا به نام SCALPSS را همراه خود خواهد داشت؛ مجموعهای از دوربینها که از فرود امکی۱ عکس میگیرند و دادههایی برای کمک به فرودهای آینده روی ماه جمعآوری میکنند.
ماموریت آرتمیس ناسا برای بعد از ماه اپریل
ناسا قصد دارد نخستین مأموریت سرنشیندار برنامه آرتمیس را حداکثر تا آوریل ۲۰۲۶ پرتاب کند. آرتمیس ۲ دورترین سفر انسان از زمین از زمان پایان برنامه آپولو در بیش از پنج دهه پیش خواهد بود.
این مأموریت با موشک «سامانه پرتاب فضایی» ناسا از مرکز فضایی کندی در کیپ کاناورال فلوریدا انجام میشود. خدمه شامل فرمانده مأموریت رید وایزمن، خلبان ویکتور گلاور و دو متخصص مأموریت، کریستینا کُخ و جرمی هانسن، در فضاپیمای اوریون سفر خواهند کرد.
پس از جدا شدن از موشک SLS، فضاپیمای اوریون چند مانور انجام میدهد تا مدار خود را حول زمین بالا ببرد و در نهایت وارد مسیر بازگشت آزاد به سوی ماه شود. این مسیر، فضاپیما و خدمهاش را در سفری قلابمانند به دور ماه میبرد و با استفاده از گرانش زمین، اوریون را بهطور طبیعی به خانه بازمیگرداند.
مأموریت آرتمیس ۲ قرار نیست فضانوردان را روی سطح ماه فرود بیاورد، اما این پرواز دهروزه زمینهساز فرود آرتمیس ۳ خواهد بود. این مأموریت همچنین نخستین بار خواهد بود که یک زن و یک فرد رنگینپوست در یک مأموریت قمری حضور پیدا میکنند. اگر قرار باشد در سال ۲۰۲۶ فقط یک پرتاب فضایی را تماشا کنید، احتمالاً همین خواهد بود.
شروع به ساخت جایگزین ایستگاه بین المللی فضایی
از سال ۲۰۰۰ ایستگاه فضایی بینالمللی بهعنوان یک پایگاه مداری برای فضانوردان از پنج آژانس فضایی و ۱۵ کشور فعالیت کرده است. ناسا قصد دارد این ایستگاه را در سال ۲۰۳۰ بازنشسته کند و آن را به درون جو زمین بفرستد؛ جایی که بیشتر بخشهای آن هنگام ورود دوباره خواهد سوخت.
این تصمیم به معنای پایان حضور مداوم ناسا و شرکای بینالمللیاش در مدار پایین زمین نیست. ناسا در سال ۲۰۲۱ برنامه «مقصدهای تجاری مدار پایین» را ایجاد کرد تا از طراحی، ساخت و بهرهبرداری ایستگاههای فضایی خصوصی در مدار زمین پشتیبانی کند. چندین شرکت از جمله شرکت هوافضای «وَست» در کالیفرنیا روی این پروژهها کار میکنند.
شرکت وَست قصد دارد «هیون‑۱»، یک ایستگاه فضایی تکماژوله، را در ماه مه ۲۰۲۶ به مدار بفرستد. این ایستگاه قرار است با موشک فالکون ۹ اسپیسایکس پرتاب شود. هیون‑۱ با وزنی حدود ۱۴ هزار کیلوگرم بزرگترین فضاپیمایی خواهد بود که این موشک تاکنون حمل کرده است. وست میگوید این ایستگاه نخستین ایستگاه فضایی تجاری جهان خواهد بود.
هیون‑۱ میتواند تا چهار فضانورد را برای مأموریتهای کوتاهمدت میزبانی کند. این ظرفیت برای جایگزینی ایستگاه فضایی بینالمللی کافی نیست، اما نقش سکوی انتقال به ایستگاه فضایی ماژولار «هیون‑۲» را ایفا خواهد کرد. شرکت وست قصد دارد هیون‑۲ را برای مرحله دوم برنامه «مقصدهای تجاری مدار پایین» ناسا پیشنهاد دهد و برنامهریزی کرده است نخستین ماژول آن را در سال ۲۰۲۸ پرتاب کند.
برنامه رصد پیشرفته خورشید توسط ناسا
درک فعالیتهای خورشیدی که «آبوهوای فضایی» را شکل میدهند برای حفاظت از زیرساختهای مداری و زمینی اهمیت زیادی دارد. ناسا تابستان آینده قصد دارد مجموعهای از شش ماهواره مکعبی کوچک را به فضا بفرستد تا بهصورت هماهنگ رفتار پویا و متغیر خورشید را بررسی کنند.
طبق اعلام آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، مأموریت «آزمایش تداخلسنجی رادیویی خورشیدی» یا SunRISE قرار است امواج رادیویی با فرکانس پایین را رصد کند تا دانشمندان بهتر بفهمند خورشید چگونه طوفانهای ذرات خورشیدی تولید میکند. این فورانهای ذرات پرانرژی میتوانند برای هواپیماها، فضاپیماها و فضانوردان خطرناک باشند و همچنین باعث طوفانهای ژئومغناطیسی شوند که احتمال اختلال در شبکه برق و سامانههای ارتباطی را افزایش میدهد.
این مأموریت بهصورت پرواز اشتراکی با موشک «ولکان سنتور» متعلق به اتحاد پرتابهای فضایی و با حمایت فرماندهی سامانههای فضایی نیروی فضایی آمریکا انجام خواهد شد. پس از پرتاب، ماهوارههای SunRISE در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری از یکدیگر در مدار زمین قرار میگیرند تا با استفاده از روش «تداخلسنجی» مانند یک تلسکوپ رادیویی عظیم عمل کنند.
بررسی ماموریت DART ناسا
در سال ۲۰۲۲ مأموریت «آزمایش تغییر مسیر سیارک دوتایی» ناسا (DART) نشان داد که برخورد عمدی یک فضاپیما با یک سیارک میتواند مسیر حرکت آن را تغییر دهد. این مأموریت بسیار موفق بود و یک راهبرد بالقوه برای دفاع از زمین در برابر سیارکهای نزدیکشونده ارائه کرد، هرچند سیارک دیمورفوس ــ هدف این مأموریت ــ هرگز خطری برای زمین نبود.
دانشمندان ناسا نزدیک به دو هزار سیارک بالقوه خطرناک را زیر نظر دارند که برخلاف دیمورفوس میتوانند برای زمین تهدیدآمیز باشند. ناسا میخواهد در صورتی که یکی از این اجرام در مسیر برخورد با زمین قرار گرفت، بتواند سریع واکنش نشان دهد. اما پیش از آنکه بتوان بهطور قابلاعتماد به این روش دفاعی ــ یعنی «برخورد جنبشی» ــ تکیه کرد، باید پیامدهای استفاده از آن بهطور کامل درک شود. اینجاست که مأموریت «هِرا» از آژانس فضایی اروپا وارد عمل میشود.
فضاپیمای هِرا در اکتبر ۲۰۲۴ پرتاب شد و در مسیر دیمورفوس است تا یک بررسی پس از برخورد انجام دهد. انتظار میرود این فضاپیما در نوامبر ۲۰۲۶ به مقصد برسد. ابزارهای هِرا نقشهبرداری بصری، لیزری و رادیویی از سیارک انجام میدهند تا دانشمندان بتوانند پیامدهای برخورد جنبشی را بهطور کامل ارزیابی کنند.
این دادهها مدلهای عددی مربوط به فرآیند برخورد در مقیاس سیارک را تأیید و اصلاح میکنند و مشخص میشود که آیا این روش انحراف مسیر برای استفاده عملی آماده است یا نه. در صورت تأیید، این دستاورد یک پیشرفت مهم برای تواناییهای دفاع سیارهای خواهد بود.
این موارد از نظر من ، ماموریت های جذاب سال آینده بودند. سازمان فضایی چین و ژاپن برنامه های مشابهی دارند که در این مقاله آنها را پوشش ندادم .
