تا صبح امروز، مایکروسافت همچنان در تلاش بود تا پس از قطعی جهانی روز گذشته، سرویس‌های خود را بازیابی کند؛ قطعی‌ای که باعث شد میلیون‌ها کاربر نتوانند به اوت‌لوک و سایر ابزارهای حیاتی دسترسی داشته باشند. این پایان جهان نیست، اما به نظر می‌رسد تقارن جالبی است که این اتفاق در روزی رخ دهد که یک فیزیکدان آن را به عنوان پایان بشریت پیش‌بینی کرده بود: سیزدهم نوامبر سال ۲۰۲۶. این روز مصادف با جمعه نیز هست. فیزیکدان مورد بحث هاینتس فون فوئرستر است که در سال ۱۹۶۰ مقاله‌ای در نشریه ساینس منتشر کرد و در آن پیش‌بینی کرده بود که تا امروز، رشد بیش از حد جمعیت به نقطه بحرانی خواهد رسید.
این ترس جدیدی نیست. توماس مالتوس، اقتصاددان انگلیسی و یکی از پیشگامان اولیه در مدل‌سازی پویایی جمعیت، پیش‌بینی مشابه‌ای را در سال ۱۷۹۸ مطرح کرد و مدعی شد که رشد سریع جمعیت در نهایت منابع غذایی موجود را به اتمام خواهد رساند و بشریت از گرسنگی خواهد مرد. مدل او بر اساس فرض رشد نمایی بنا شده بود، اما این معادله تنها تحت شرایط خاصی قابل اعمال است؛ مانند زمانی که دانشمندان باکتری‌ها را در یک آزمایشگاه و در محیطی کاملاً کنترل‌شده پرورش می‌دهند. حتی در آن شرایط نیز، اگرچه رشد برای مدتی به صورت نمایی رخ می‌دهد، اما تا ابد ادامه پیدا نمی‌کند.
محاسبه پویایی جمعیت به دلیل وجود متغیرهای بسیار زیاد و غیرقابل‌پیش‌بینی بودن سیستم، به طور سرسام‌آوری دشوار است. فون فوئرستر در تحلیل خود در سال ۱۹۶۰، روندهای گذشته در رشد جمعیت را به دقت اندازه‌گیری کرد، اما مانند مالتوس، فرض کرد که آن روندها تا حد زیادی بدون تغییر در آینده نیز ادامه خواهند یافت. بنابراین، او پیش‌بینی کرد که رشد جمعیت انسان به طور توقف‌ناپذیری به سمت بی‌نهایت پیش خواهد رفت. فون فوئرستر معتقد بود ما از گرسنگی نخواهیم مرد، زیرا آن‌قدر باهوش خواهیم بود که مشکل تأمین غذا را حل کنیم. او در عوض نوشت: «آن‌ها تا حد مرگ فشرده خواهند شد.»
بسیاری از پژوهشگران در همان زمان اعتراض کردند و نتیجه‌گیری فون فوئرستر را «مسخره» و «آشکارا پوچ» دانستند. جمعیت جهانی به رشد خود با نرخ نمایی ادامه نداد؛ و روند افزایش موالید تنها چند سال پس از انتشار مقاله فون فوئرستر فروکش کرد.
جوئل کوهن، زیست‌شناس ریاضی در دانشگاه‌های راکفلر و کلمبیا، اخیراً به نشریه پاپیولار ساینس گفت: «او تصویر را درست در زمانی به تصویر کشید که دیگر آن تصویر درست نبود. اوج همیشگی در اوایل دهه ۱۹۶۰ رخ داد.» فون فوئرستر همچنین اثرات افزایش امید به زندگی و کاهش چشمگیر نرخ مرگ‌ومیر کودکان را پیش‌بینی نکرده بود.
