باستان‌شناسان و دیرینه‌شناسان در ماه‌های اخیر به کشفیات جالبی درباره زندگی نئاندرتال‌ها، اجداد باستانی انسان امروزی، دست یافته‌اند. در تازه‌ترین مورد، پژوهشی که هنوز به‌صورت پیش‌چاپ منتشر شده است، نشان می‌دهد نئاندرتال‌ها علاقه زیادی به خوردن گوشت سگ‌آبی داشتند. البته منظور از سگ‌آبی، همین حیوان واقعی است و نه چیز دیگری! آن‌ها همچنین از گوشت مارموت، نوعی جونده کوهستانی، تغذیه می‌کردند.
مدت‌هاست می‌دانیم که نئاندرتال‌ها شکارچیان ماهری بودند و می‌توانستند حیوانات بزرگی مانند ماموت‌های پشمالو و حیوانات کوچکی مانند خرگوش را شکار کنند. اما شواهد جدید نشان می‌دهد که جوندگان با جثه متوسط نیز از خوراکی‌های مورد علاقه آن‌ها بوده‌اند.
پژوهشگران در غار والدگوبا در شمال اسپانیا، صدها استخوان متعلق به سگ‌های آبی اوراسیایی و مارموت‌های آلپی را کشف کردند که قدمت آن‌ها به حدود ۱۳۰ هزار سال پیش بازمی‌گردد. در کنار این استخوان‌ها، ابزارهای سنگی و بقایای فسیلی نئاندرتال‌ها نیز پیدا شد. آثار دندان روی بسیاری از استخوان‌ها نشان می‌داد که حیوانات لاشه‌خواری مانند روباه‌ها و گرگ‌ها نیز از این بقایا تغذیه کرده‌اند.
با این حال، روی برخی استخوان‌ها نشانه‌هایی وجود داشت که به فعالیت نئاندرتال‌ها مربوط می‌شد. آثار برش روی استخوان‌ها نشان می‌داد که گوشت با مهارت از آن‌ها جدا شده و بخش‌های مختلف بدن حیوانات نیز از یکدیگر تفکیک شده‌اند. این نشانه‌ها حاکی از آن است که نئاندرتال‌ها پس از شکار یا به‌دست‌آوردن این حیوانات، آن‌ها را برای مصرف گوشت آماده می‌کردند.
البته گوشت سگ‌آبی غذای اصلی نئاندرتال‌ها نبود. با توجه به تعداد استخوان‌هایی که آثار پردازش و قطعه‌قطعه‌شدن روی آن‌ها دیده می‌شود، به نظر می‌رسد آن‌ها بیشتر زمانی سراغ این گوشت می‌رفتند که به غذای دیگری دسترسی نداشتند یا به یک وعده غذایی سریع نیاز داشتند. به بیان ساده، سگ‌های آبی و مارموت‌ها برای نئاندرتال‌ها تقریباً همان نقشی را داشتند که ساندویچ کره بادام‌زمینی و مربا برای انسان امروزی دارد.
