بازگشت پرقدرت پاپ پانک به جریان اصلی موسیقی پاپ در چند سال گذشته، روند جالبی برای دنبال کردن بوده است. احتمالاً دلیل این اتفاق را میتوان به این موضوع نسبت داد که بسیاری از چهرههای مطرح دنیای پاپ، دوران رشد خود را با گوش دادن به هنرمندانی مانند Green Day، Blink-182، Avril Lavigne و حتی گروههای نسل بعدی مانند Paramore گذراندهاند. صدای پرانرژی، جذاب و سرزنده این سبک بار دیگر خیلی سریع جای خود را در فرهنگ عمومی باز کرده است. این ترکیب و همگرایی سبکها بهوضوح در جدیدترین اثر Maggie Lindemann نیز دیده میشود.
پس از یک مقدمه باشکوه و زیبا با محوریت سازهای زهی، آلبوم SUCKERPUNCH با سنگینترین قطعه کارنامه Lindemann تا امروز، یعنی آهنگ «take me nowhere»، آغاز میشود. این قطعه که حالوهوایی نزدیک به پستهاردکور دارد، با ریفهای کوبنده، تغییرات کروماتیک و بخشهایی با ضربات دابلکیک در قسمت نیمهبریکداون، شروعی قدرتمند برای آلبوم رقم میزند.
اوج گرفتن صدای بسیار ملودیک Lindemann روی سازبندی سنگین و کروماتیک این قطعه، حس سنگینی و بار احساسی خاصی ایجاد میکند و باعث میشود SUCKERPUNCH همان ضربه اولیه لازم را وارد کند تا شنونده را برای ادامه مسیر آلبوم همراه کند.
بسته به دیدگاه شنونده، بخشهای بعدی آلبوم را میتوان نوعی کاهش خلاقیت ظاهری دانست؛ زیرا قطعات «she knows it» و «casualty of your dreams» بیشتر از سبک آزمایششده و آشنای پاپمحور پاپ پانک پیروی میکنند؛ سبکی که Lindemann در چند سال گذشته، پس از آلبوم PARANOIA، روی توسعه آن کار کرده است.
البته این دو آهنگ بههیچوجه قطعات ضعیفی نیستند و اجرای آوازی Lindemann در هر دو بسیار برجسته است. با این حال، بهخصوص در قطعه اول، این اجرای درخشان در خدمت آهنگی قرار گرفته که از نظر ترانهسرایی تا حد زیادی خام و کمتجربه به نظر میرسد. موضوع عشق یکطرفه قطعاً در موسیقی این سبک موضوع ناآشنایی نیست، اما نحوه بیان برخی مفاهیم در اشعار این قطعه توسط Lindemann کمی ناشیانه و بیش از حد مستقیم به نظر میرسد و شاید اگر روی انتخاب واژهها و جریان طبیعی متن بازنگری بیشتری انجام میشد، نتیجه بهتری به دست میآمد.
با این حال، قطعات دیگری مانند آهنگ پرسروصدا و پر از نگرش «girl next door» و قطعه زیبا و احساسی «we never even dated» نشان میدهند که Lindemann همچنان توانایی گسترش فضای صوتی خود را دارد؛ چیزی که شباهتهایی با قطعه «take me nowhere» دارد.
اما بخش زیادی از SUCKERPUNCH از نظر سبک و فضای کلی، حالتی نسبتاً یکنواخت پیدا میکند. این موضوع هم در تکآهنگها و هم در مجموعه کلی آلبوم نتایج متفاوتی ایجاد کرده است. بسیاری از این آهنگها دارای ترجیعبندهای جذاب و اجراهای قدرتمند هستند، اما نمیتوان از این حس گذشت که بخش زیادی از آنها در نهایت در یکدیگر حل میشوند.
حتی برخی قطعاتی که در طول ۱۵ آهنگ آلبوم تلاش میکنند از این قالب خارج شوند، همیشه از نظر خلاقیت نتیجه رضایتبخشی ندارند. برای نمونه، آهنگ «break me» که ترکیبی از پاپ صنعتی با تأثیرات ترپ متال است، حضور Siiickbrain، شریک هنری قدیمی Lindemann، را با یک اجرای آوازی تهاجمیتر همراه دارد.
اگرچه ضربآهنگ الکترونیکی پرتحرک و ملودیهای موجود در «break me» جذابیت زیادی دارند، اما بخش فریادهای بسیار شدید این آهنگ بخش زیادی از هیجان اولیه آن را از بین میبرد و بیشتر شبیه تصمیمی خلاقانه به نظر میرسد که شاید بهتر بود در مرحله نهایی تولید حذف میشد.
با وجود مشکلات متعددی که در کل آلبوم میبینم، تقریباً نمیتوان انکار کرد که اجرای آوازی Lindemann در این اثر تقریباً همیشه فوقالعاده است. رنگ صدای واقعاً زیبا و چشمگیر او، در کنار علاقهاش به ساخت ملودیهای بسیار گیرایی که بهراحتی در ذهن میمانند، باعث شده تجربه شنیدن بخش زیادی از SUCKERPUNCH مثبت باشد؛ حتی اگر این اجراها اغلب در خدمت اشعاری خام و کمتر توسعهیافته و همچنین انتخابهای تکراری در سبک و فضای موسیقی قرار گرفته باشند.
