«تاریخگذاری آرگون-آرگون» یکی از روشهای رایجی است که دانشمندان برای تعیین زمان وقوع رویدادهای زمینشناسی، مانند فورانهای آتشفشانی، استفاده میکنند. مشکل این است که استفاده از این روش برای رویدادهای نسبتاً جدید دشوار است. برای حل این مشکل، گروهی از پژوهشگران به سراغ نوشتههای یک نویسنده باستانی رومی رفتند.
دانشمندان در مطالعهای که روز جمعه در مجله Science Advances منتشر شد، از روش تاریخگذاری آرگون-آرگون برای تعیین سن نمونههایی از سنگ پاهای بهجامانده از فوران کوه وزوو استفاده کردند. آنها سن بهدستآمده را با تاریخ تاریخی فوران مقایسه کردند. بر اساس نوشتههای پلینی جوانتر، که این فاجعه را از فاصلهای دور شاهد بود، این فوران در ۲۴ اوت سال ۷۹ میلادی رخ داده است. این مقایسه به پژوهشگران کمک کرد دقت روش تاریخگذاری آرگون-آرگون را بهبود دهند.
موفقیت در استفاده از این روش برای یک رویداد زمینشناسی نسبتاً جدید، میتواند راه را برای تعیین دقیقتر زمان فورانهای آتشفشانی دیگر در دورههای اخیر باز کند و در نتیجه به دانشمندان در ارزیابی خطر فورانهای آینده کمک کند.
پل رنه، نویسنده اصلی این مطالعه و پژوهشگر مرکز گاهشماری زمینشناسی برکلی، میگوید هدف آنها این بود که ببینند با چه میزان دقت میتوان زمان وقوع یک رویداد بسیار جدید را تعیین کرد. او توضیح داد که بخشی از این مطالعه برای بررسی این موضوع انجام شد که آیا میتوانند با استفاده از این روش، تاریخ تاریخی فوران وزوو را که شهر پمپئی را مدفون کرد، دوباره به دست آورند. رنه میگوید در علم گاهشماری زمینشناسی، سال ۷۹ میلادی تقریباً مانند «دیروز» محسوب میشود.
