وقتی ساخت مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۶۶ آغاز شد، این پروژه از نظر ابعاد و مقیاس، یکی از جاهطلبانهترین طرحهایی بود که تا آن زمان تصور شده بود. پیچیدگی ساختوساز، بهرهبرداری و مدیریت این مجموعه را میتوان از طریق آمار و اطلاعات مربوط به آن بهتر درک کرد.
مرکز تجارت جهانی اولیه در زمینی به مساحت ۱۶ هکتار ساخته شده بود و شامل هفت ساختمان و میدان پنج هکتاری «آستین جی. توبین» میشد.
این مجموعه تقریباً ۱۰ میلیون فوت مربع، معادل حدود ۹۳۰ هزار مترمربع، فضای اداری قابل اجاره داشت؛ مساحتی که تقریباً با سه پارک دیزنیلند برابری میکرد.
در سال ۲۰۰۱، بیش از ۴۳۰ شرکت از ۲۸ کشور مختلف در مرکز تجارت جهانی فعالیت میکردند.
مرکز تجارت جهانی کد پستی اختصاصی خود را داشت که 10048 بود. دفاتر دولتی ایالت نیویورک مستقر در مرکز تجارت جهانی نیز از کد پستی 10047 استفاده میکردند.
برج شمالی با ارتفاع ۱۳۶۸ فوت، معادل حدود ۴۱۷ متر، بیش از یکچهارم مایل ارتفاع داشت. دکل مخابراتی این برج به همراه آنتنهای پخش نیز حدود ۳۶۰ فوت، معادل نزدیک به ۱۱۰ متر، به ارتفاع آن اضافه میکرد.
برج جنوبی ۱۳۶۲ فوت، معادل حدود ۴۱۵ متر، ارتفاع داشت و آن هم بیش از یکچهارم مایل بلند بود.
هر یک از برجهای دوقلو ۱۱۰ طبقه داشتند. مساحت زیربنا و هر طبقه از هر برج نیز تقریباً برابر با یک ایکر، یعنی حدود ۴۰۴۷ مترمربع، بود.
در روزهای پرباد، هر یک از برجها میتوانستند تا حدود ۱۲ اینچ، معادل ۳۰ سانتیمتر، به طرفین نوسان کنند.
در مجموع ۴۳ هزار و ۶۰۰ پنجره در برجهای دوقلو وجود داشت که مساحت شیشههای آنها به بیش از ۶۰۰ هزار فوت مربع، معادل حدود ۵۵ هزار و ۷۴۰ مترمربع، میرسید. شستوشوی تمام این پنجرهها ۲۰ روز زمان میبرد.
برجهای دوقلو در مجموع ۱۹۸ آسانسور و حدود ۱۵ مایل، معادل ۲۴ کیلومتر، مسیر و چاه آسانسور داشتند.
برجهای دوقلو از نخستین آسمانخراشهایی بودند که از سیستم آسانسورهای محلی و سریع استفاده میکردند.
هر یک از آسانسورهای سریع برجهای دوقلو ظرفیت حمل حداکثر ۵۵ بزرگسال را داشت. هنگام نصب این آسانسورها، موتورهای آنها بزرگترین موتورهای آسانسور در جهان بودند.
ساخت مرکز تجارت جهانی در ۵ اوت ۱۹۶۶ آغاز شد، اما بخش عمده فعالیتهای دو سال نخست در زیر سطح خیابان انجام گرفت. ساخت برجهای دوقلو از سال ۱۹۶۸ به سمت بالا پیش رفت. برج شمالی ابتدا و در دسامبر ۱۹۷۰ تکمیل شد و برج جنوبی نیز در ژوئیه ۱۹۷۱ به پایان رسید.
برای ساخت مرکز تجارت جهانی بیش از ۴۲۵ هزار یارد مکعب بتن، معادل حدود ۳۲۵ هزار مترمکعب، مورد نیاز بود؛ مقداری که برای ساخت پیادهرویی از نیویورک تا واشنگتن دیسی کافی بود.
دستکم هفت کارخانه ریختهگری، بیش از ۲۰۰ هزار تن فولاد سازهای مورد استفاده در ساخت مرکز تجارت جهانی را تأمین کردند. میزان فولاد مصرفشده از مقدار فولادی که برای ساخت پل «ورازانو-ناروز» استفاده شده بود نیز بیشتر بود؛ پلی که جزیره استاتن را به بروکلین در نیویورک متصل میکند و طولانیترین پل معلق در ایالات متحده محسوب میشد.
مرکز تجارت جهانی بهطور کامل روی زمینی ساخته شد که با خاک و مصالح پر شده بود. به همین دلیل، پی ساختمانهای این مجموعه، از جمله برجهای دوقلو، باید تا سنگ بستر زمین در عمق حدود ۷۰ فوت، معادل ۲۱ متر، پایین میرفت.
در طول عملیات ساختوساز، کارگران بیش از یک میلیون یارد مکعب، معادل حدود ۷۶۵ هزار مترمکعب، خاک و سنگ از محل پروژه خارج کردند. شهر نیویورک از این مصالح برای ایجاد «بَتری پارک سیتی»، محلهای در غرب مستقیم مرکز تجارت جهانی، استفاده کرد.
عرشه تماشای برج جنوبی شامل یک سکوی بازدید سرپوشیده در طبقه ۱۰۷ برج جنوبی و یک سکوی تماشای روباز در بالای بام برج بود. سکوی روباز با ارتفاع ۱۳۷۷ فوت، معادل حدود ۴۲۰ متر، از سطح خیابان، هنگام افتتاح در دسامبر ۱۹۷۵ مرتفعترین سکوی تماشای جهان محسوب میشد.
عرشه تماشای برج جنوبی بهطور میانگین سالانه ۱.۸ میلیون بازدیدکننده داشت.
از زمان افتتاح این سکوی بازدید در دسامبر ۱۹۷۵ تا پایان فعالیت آن در شب ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۱، بیش از ۴۶.۳ میلیون نفر از چشمانداز بالای برج جنوبی دیدن کردند.
در یک روز صاف، بازدیدکنندگان از سکوی تماشای برج جنوبی میتوانستند در هر جهت تا حدود ۴۵ مایل، معادل حدود ۷۲ کیلومتر، را ببینند.
هتل «ویستا اینترنشنال» در ساختمان شماره ۳ مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۸۱ افتتاح شد و بعدها به هتل «نیویورک ماریوت ورلد ترید سنتر» تغییر نام داد. این هتل نخستین هتلی بود که طی ۱۴۵ سال در جنوب خیابان کانال نیویورک ساخته میشد.
هتل ویستا اینترنشنال در بمبگذاری تروریستی ۲۶ فوریه ۱۹۹۳ بهشدت آسیب دید و به تعمیرات گسترده نیاز پیدا کرد. این هتل در اول نوامبر ۱۹۹۴ دوباره افتتاح شد، اما ساختمان آن بعدها در پی فروریختن برجهای دوقلو بهطور کامل تخریب شد.
مجموعه مرکز تجارت جهانی بیش از ۲۰ فروشنده و واحد مختلف عرضه غذا و نوشیدنی داشت که در مجموع میتوانستند هر روز غذای جمعیتی حدود ۱۵۰ هزار نفر را تأمین کنند. بسیاری از شرکتهای مستقر در این مجموعه نیز آشپزخانههای مجهز و مستقل برای ارائه خدمات به کارکنان و مشتریان خود داشتند.
در سال ۲۰۰۱، رستوران «ویندوز آن د ورلد» که دو رستوران دیگر به نامهای «وایلد بلو» و «گریتست بار آن ارث» را نیز اداره میکرد، حدود ۴۵۰ نفر نیرو داشت. کارکنان این مجموعه به بیش از ۶۰ زبان مختلف صحبت میکردند. این رستورانها در بالاترین بخش برج شمالی قرار داشتند.
فیلیپ پتی، بندباز مشهور فرانسوی، در ۷ اوت ۱۹۷۴ با عبور از یک کابل به طول ۱۳۱ فوت، معادل حدود ۴۰ متر، میان برجهای دوقلو توجه مردم نیویورک را به خود جلب کرد. او این حرکت را در ارتفاع ۱۳۵۰ فوت، معادل حدود ۴۱۱ متر، بالاتر از میدان مرکز تجارت جهانی و بدون استفاده از تور ایمنی انجام داد و چندین بار روی کابل رفت و برگشت کرد.
در ۲۲ ژوئیه ۱۹۷۵، اوون کوئین نخستین پرش با چتر نجات از مرکز تجارت جهانی را انجام داد. او از بالای برج شمالی به پایین پرید، اما این اقدام بدون مجوز انجام شده بود. بین سالهای ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۹، دستکم چهار نفر دیگر نیز با چتر نجات از برجهای دوقلو به پایین پریدند.
در ۲۶ مه ۱۹۷۷، جورج ویلیگ، اسباببازیساز و کوهنورد، تمام نمای بیرونی برج جنوبی را از پایین تا بالا طی کرد. این اقدام باعث شد لقب «مگس انسانی» به او داده شود.
