آخرین پرواز آزمایشی استارشیپ شرکت اسپیسایکس ممکن است در ۲۴ ژوئیه به پایان رسیده باشد، اما مأموریت آن هنوز تمام نشده است.
این فضاپیما پس از طی کردن نیمی از مسیر به دور زمین از پایگاه پرتاب اسپیسایکس در جنوب تگزاس، بهسلامت در اقیانوس هند فرود آمد. مهندسان انتظار داشتند استارشیپ پس از واژگون شدن و مانند نمونههای قبلی، با انفجار و از بین رفتن به کار خود پایان دهد.
تعداد زیادی حسگر و دوربین نصبشده روی فضاپیما، همراه با پهپادهایی که در محل فرود مستقر بودند، اطلاعات مهمی در اختیار اسپیسایکس قرار دادند تا این شرکت بتواند عملکرد سپر حرارتی استارشیپ را پس از هر پرواز آزمایشی بررسی کند. به همین دلیل، مهندسان پذیرفته بودند که فضاپیما پس از فرود از بین برود. اما در آن روز، استارشیپ واژگون شد و همچنان سالم باقی ماند؛ اتفاقی که تقریباً همه را غافلگیر کرد.
مهندسان از ۱۳ پرواز آزمایشی استارشیپ و موشک تقویتکننده بزرگ آن، موسوم به سوپر هوی، حجم زیادی از اطلاعات در اختیار دارند. با این حال، هیچ چیز نمیتواند جای بررسی مستقیم سختافزار پس از بازگشت از فضا را بگیرد. اسپیسایکس بهطور معمول مراحل تقویتکننده موشک فالکون ۹ را بازیابی و دوباره استفاده میکند و این کار تاکنون با عملکردی تقریباً بدون نقص انجام شده است. معدود شکستهای جزئی فالکون ۹ نیز عمدتاً مربوط به مرحله بالایی موشک بوده که یکبار مصرف است.
بنابراین، بازگشت سالم استارشیپ یک اتفاق بسیار ارزشمند برای اسپیسایکس محسوب میشود. یک کشتی بازیابی، این فضاپیما را در حالی که موتورهای آن در جلو قرار داشتند، چند صد مایل در اقیانوس هند یدک کشید و آن را به جزیره کریسمس، یکی از قلمروهای استرالیا، منتقل کرد. اسپیسایکس روز سهشنبه اعلام کرد که این فضاپیما به نزدیکی سواحل جزیره کریسمس رسیده است.
اسپیسایکس در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد: «تیمی از مهندسان اسپیسایکس در حال حرکت به سمت این منطقه هستند تا پیش از تلاش برای بازگرداندن فضاپیما به استاربیس، بررسیهای بیشتری روی آن در آبهای آرامتر انجام دهند.»
اسپیسایکس هنوز اعلام نکرده است که دقیقاً چگونه قصد دارد استارشیپ را به استاربیس، محل توسعه و پایگاه پرتاب این شرکت در جنوب تگزاس، بازگرداند. این پایگاه بیش از ۱۰ هزار مایل با جزیره کریسمس فاصله دارد و استارشیپ باید از طریق دریا منتقل شود. این فضاپیما بیش از ۱۷۰ فوت، معادل حدود ۵۲ متر، طول و ۳۰ فوت، معادل حدود ۹ متر، قطر دارد و به همین دلیل نمیتوان آن را بهصورت کامل داخل هیچ هواپیمایی قرار داد.
اسپیسایکس قصد دارد در پروازهای آینده، استارشیپ را مستقیماً در محل پرتاب بازیابی کند. برای این کار، بازوهای مکانیکی نصبشده روی برج پرتاب، هنگام فرود نهایی فضاپیما را در هوا میگیرند. این روش به اسپیسایکس کمک میکند تا روند استفاده مجدد از استارشیپ را سریعتر کند.
درباره فضاپیمای سرگردان در اقیانوس باید بگوییم که البته قرار نیست همین فضاپیما دوباره مورد استفاده قرار بگیرد. فرود در اقیانوس، موتورهای فضاپیما، بدنه فولادی ضدزنگ و تجهیزات الکترونیکی حساس آن را در معرض اثرات خورنده آب شور قرار میدهد. استارشیپ همچنین هنگام واژگون شدن پس از فرود روی آب، آسیبهایی دیده است.
انتقال موفق استارشیپ به جزیره کریسمس شاید به اندازه سالم ماندن آن پس از پایان پرواز آزمایشی غیرمنتظره بود. ایلان ماسک، مدیرعامل اسپیسایکس، هفته گذشته در مقطعی گفته بود که شرایط برای بازیابی فضاپیما «خوب به نظر نمیرسد». او همچنین اعلام کرده بود که تیمهای حاضر در اقیانوس هند توانستهاند تصاویر نزدیکی از سپر حرارتی و موتورهای استارشیپ تهیه کنند تا در ارتقای نسخههای آینده مورد استفاده قرار گیرند. تیم بازیابی نیز برای اینکه استارشیپ در آبهای متلاطم روی آب باقی بماند، فندرهای بادی یوکوهاما را در اطراف فضاپیما نصب کرده بود.
