برای بسیاری از طرفداران کوروت، دستکاری یک کوروت C2 مدل ۱۹۶۳ با شیشه عقب دو تکه، تقریباً مثل این است که روی تابلوی مونالیزا سبیل بکشید و یک تتوی «V8 تا روز مرگ» روی گردنش بزنید. شورولت این شیشه عقب معروف و دو تکه را تنها برای یک سال عرضه کرد و همین موضوع باعث شد کوپههای مدل ۱۹۶۳ به خودروهایی بسیار ارزشمند و پرطرفدار تبدیل شوند. با این حال، این موضوع مانع نشد که فردی این خودرو را آنقدر تغییر دهد که مالک اولیهاش احتمالاً دیگر آن را نمیشناخت.
این پروژه در اواسط دهه ۲۰۰۰ شکل گرفت؛ زمانی که مارک هارلن، طراح خودرو، ایده ساخت یک کوروت با موتور وسط و ظاهر الهامگرفته از خودروهای مسابقهای لمانز را مطرح کرد. جالب اینکه زورا آرکوس-دانتوف، چهره افسانهای و یکی از بنیانگذاران اصلی پروژه کوروت، حدود چهار دهه پیش از آن نیز روی ایدهای مشابه کار کرده بود.
فیل سامرز از شرکت American Supercar ایده هارلن را به یک نمونه واقعی با بدنه فایبرگلاس تبدیل کرد. نتیجه نهایی که V7 Twin Turbo نام گرفت، در نمایشگاه SEMA سال ۲۰۰۷ موفق شد عنوان بهترین خودروی جنرال موتورز را به دست آورد.
خودروی پایه این پروژه از نمونههای کاملاً اورجینال و دارای قطعات همشماره نبود؛ موضوعی که شاید کمی از نگرانی طرفداران متعصب خودروهای کلاسیک کم کند. البته با توجه به تغییرات گستردهای که روی آن انجام شده، این موضوع چندان هم بد نیست. کابین خودرو ۲۴ اینچ، معادل حدود ۶۰۰ میلیمتر، به سمت جلو منتقل شده، عرض بدنه ۱۰ اینچ یا ۲۵۰ میلیمتر افزایش یافته و طول آن نیز حدود ۳ اینچ، معادل ۷۵ میلیمتر، کاهش پیدا کرده است.
در بخش زیرین خودرو، یک شاسی نردبانی اختصاصی با سیستم تعلیق مستقل و کمکفنرهای قابل تنظیم Penske قرار گرفته است. درهای کشویی که با دکمه باز میشوند نیز ظاهر غیرمعمول این کوروت را عجیبتر کردهاند.
در حالی که کوروت استاندارد مدل ۱۹۶۳ موتور V8 خود را در جلوی کابین سرنشینان قرار میدهد، این نمونه سفارشی و دستساز، یک موتور LS1 با حجم ۳۹۵ اینچ مکعب، معادل ۶.۵ لیتر، را در پشت سر سرنشینان پنهان کرده است.
دو توربوشارژر ۷۷ میلیمتری نیز قدرت و هیجان بیشتری به این خودرو اضافه میکنند. نیروی تولیدشده از طریق یک گیربکس ترتیبی پنجسرعته Mendeola با تعویض دنده پدالی، به چرخهای عقب منتقل میشود.
