بر اساس اعلام سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا، بین ۳۰ تا ۴۰ درصد از مواد غذایی تولیدشده در این کشور مصرف نمیشود. بخش زیادی از این پسماندهای آلی راهی محلهای دفن زباله میشوند؛ جایی که تجزیه شده و گازهای گلخانهای گرمکننده زمین منتشر میکنند. یک پژوهش جدید نشان میدهد اجرای برنامه سراسری بازیافت مواد غذایی میتواند مزایای بزرگی برای مقابله با تغییرات اقلیمی داشته باشد، اما در عین حال ممکن است پیامدهای نگرانکنندهای نیز به همراه داشته باشد.
در مطالعهای که ۲۳ ژوئیه در مجله علمی Nature Food منتشر شد، پژوهشگران دانشگاه ورمونت دریافتند استفاده از کمپوست تولیدشده از مواد غذایی و مواد باقیمانده از فرآیند هضم بیهوازی پسماندها میتواند سالانه حدود ۲۰ هزار تن پلاستیک را وارد خاکهای کشاورزی کند؛ البته در صورتی که روشهای بستهبندی مواد غذایی تغییر نکند.
«کیت پورترفیلد»، پژوهشگر فوقدکترا در مؤسسه محیط زیست گاند دانشگاه ورمونت و نویسنده اصلی این تحقیق، گفت اگر برنامه مشخصی برای کاهش ورود پلاستیک به مواد اصلاحکننده خاک بازیافتی وجود نداشته باشد، احتمالاً پلاستیک همچنان در این مواد باقی خواهد ماند، زیرا در حال حاضر در سراسر سیستم غذایی ما بهطور گسترده وجود دارد.
در حال حاضر سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا هدفگذاری کرده است که تا سال ۲۰۳۰ میزان هدررفت مواد غذایی در این کشور را به نصف کاهش دهد و به حدود ۷۴ کیلوگرم به ازای هر نفر برساند. با این حال، آمریکا هنوز فاصله زیادی با این هدف دارد. یک بررسی در سال ۲۰۲۵ که بر اساس دادههای سال ۲۰۲۲ انجام شده، نشان میدهد حتی با اجرای اقدامات کاهش ضایعات، هر شهروند آمریکایی همچنان سالانه حدود ۱۴۹ کیلوگرم زباله غذایی تولید میکند؛ رقمی که تقریباً مشابه سطح سال ۲۰۱۶ است.
برخی ایالتها در این زمینه عملکرد بهتری داشتهاند. برای مثال، ایالت ورمونت در سال ۲۰۲۰ دور ریختن ضایعات غذایی و زبالههای باغی در سطل زباله را برای شهروندان و کسبوکارها ممنوع کرد. این ایالت در سال ۲۰۲۴ اعلام کرد میزان ضایعات غذایی دفنشده در محلهای زباله نسبت به سال ۲۰۱۸ حدود ۱۳ درصد کاهش یافته است. با این حال، پژوهشگران معتقدند سیاستهای محدود به سطح ایالتها بهتنهایی برای رسیدن به هدف سال ۲۰۳۰ کافی نخواهد بود.
این مطالعه جدید تأثیر اجرای ممنوعیتهای سراسری برای دفن زبالههای غذایی را بررسی کرده است. نتایج نشان میدهد انتقال مواد غذایی از محلهای دفن زباله به فرآیندهایی مانند کمپوستسازی و هضم بیهوازی، که در آن باکتریها مواد آلی را به بیوگاز و مواد مغذی تبدیل میکنند، میتواند در مقیاس ملی میزان تأثیرات اقلیمی ناشی از ضایعات غذایی را بین ۸۹ تا ۹۹ درصد کاهش دهد.
همچنین این روش میتواند آلودگی مواد مغذی در آبها را که باعث رشد بیش از حد جلبکهای مضر میشود، کاهش دهد؛ بهطوریکه آلودگی ناشی از نیتروژن تا ۵۴ درصد و آلودگی ناشی از فسفر تا ۹۸ درصد کاهش خواهد یافت.
