در سال ۲۰۱۶، یک مدارگرد ژاپنی در سیاره زهره بارها امواج عظیمی از ابرهای اسیدی را مشاهده کرد که در جو این سیاره حرکت میکردند. حدود یک دهه طول کشید تا اخترشناسان بتوانند این مشاهدات را با مدلهای علمی موجود توضیح دهند، اما اکنون یک ارتباط غیرمنتظره پاسخ این معما را ارائه کرده است.
بر اساس پژوهشی جدید که در نشریه Journal of Geophysical Research منتشر شده، یک تیم بینالمللی توضیح داده است که نوعی «پرش هیدرولیکی» بزرگ باعث میشود بخار اسید سولفوریک به لایههای بالاتر جو زهره منتقل شود و در آنجا به شکل ابرهای عظیم و اسیدی تجمع پیدا کند. این جبهههای ابری میتوانند تا حدود ۶ هزار کیلومتر گسترش پیدا کنند و برای مدت طولانی باقی بمانند. پژوهشگران معتقدند این پدیده همچنین در حفظ ویژگیهای جوی گسترده زهره، از جمله بادهای بسیار سریع آن، نقش دارد.
تاکشی ایمامورا، نویسنده اصلی این مطالعه و دانشمند علوم سیارهای در University of Tokyo، اعلام کرد که این تحقیق نشان میدهد اختلالات ابری مشاهدهشده ناشی از بزرگترین پرش هیدرولیکی شناختهشده در منظومه شمسی است.
زهره از نظر اندازه، جرم، چگالی و حجم شباهت زیادی به زمین دارد، اما این شباهتها به همینجا ختم میشود. جو بسیار متراکم و دماهای شدید این سیاره، مطالعه آن را حتی برای مدارگردهایی مانند «آکاتسوکی» نیز بسیار دشوار کرده است.
