در حال حاضر، «انرژی هستهای» در کاربردهای عملی به شکافت هستهای اشاره دارد؛ یعنی فرایند شکستن ذرات سنگین برای تولید مقدار زیادی انرژی. هدف نهایی این است که به همجوشی هستهای منتقل شود؛ فرایندی که در آن دو ذره سبک با هم ترکیب میشوند و انرژی بسیار زیادی تولید میکنند، اما با هزینههای زیستمحیطی کمتر.
هر جایگزین سوختهای فسیلی معمولاً منتقدان و چالشهای خاص خود را دارد، اما بحث درباره انرژی هستهای از نظر توجه رسانهای یکی از برجستهترینهاست. با این حال، انرژی هستهای بدون تردید صنعتی قدرتمند و حساس است که بهسرعت در حال پیشرفت است. دولتها اغلب در این حوزه دخالت دارند و ایجاد تعادل بین نوآوری و ایمنی همیشه یک چالش مهم به شمار میرود.
در همین حال، دولت فعلی آمریکا بهنظر میرسد تمایل زیادی به افزایش ظرفیت انرژی هستهای این کشور دارد. این برنامهها شامل تلاش برای وارد کردن ریزراکتورها، یعنی راکتورهای هستهای کوچک و قابلحمل، به شبکه برق آمریکا در مناطق دورافتاده، پایگاههای نظامی و کاربردهای تجاری است. ریزراکتورها مفهوم جدیدی نیستند؛ نخستینبار در سال ۱۹۳۹ برای استفاده نظامی مطرح شدند و ناسا در سال ۲۰۱۸ یک سامانه هستهای کوچک و سبک را برای فضاپیماها آزمایش کرد.
با این حال، تلاش برای استفاده از آنها در محیطهای غیرنظامی از سال گذشته و با ابتکار DOME وزارت انرژی آمریکا شتاب بیشتری گرفته است. پروژههای آزمایشی این طرح قرار است از بهار سال ۲۰۲۶ آغاز شوند و به همین دلیل احتمالاً بهزودی خبرهای بیشتری درباره ریزراکتورها منتشر خواهد شد.
