تاریکی نزدیک میشود، دنیا طاقتفرسا به نظر میرسد، خودت را در پتو میپیچی، در تخت میمانی و آرزو میکنی جهان ناپدید شود؛ اما فصل عوض میشود، پتو را کنار میزنی و بهکلی آدم دیگری بیرون میآید. موتیکا با این تاریکی جنگیده و همین تجربه شکلدهندهٔ مینیآلبوم جدیدش «Somewhere In Between» است.
مثل موجودی که از پیله بیرون میآید، شکل او تغییر کرده است. ضرباهنگهای الکترونیک آرام و کورسهای کمرمق آلبوم «Kissing Death» جای خود را به پنج قطعهای دادهاند که بر پایه گیتار ساخته شدهاند؛ انگار بالهایش باز شده باشد. صدایی نزدیک به گروههایی مثل Against The Current یا Yours Truly پیدا کرده، اما تفاوت اینجاست که بودن در قالب «پروانه» با «کرم ابریشم» بودن فرق دارد. حالا صدایش باید با گیتارها رقابت کند و نتیجه شبیه پوشیدن پیراهنی است که یک سایز بزرگتر است؛ بد نیست، اما کاملاً هم اندازه نیست.
بیتردید «Save Your Roses» قویترین قطعهٔ این مجموعه است. با الهام از پاپراک، روی یک ریتم راحت سوار میشود و بعد خودش را به یک کورس پرقدرت میرساند. نکتهٔ مهم این است که چطور بین بخشهای نرم و قوی جابهجا میشود و یک کشش عمیق ایجاد میکند. همین توانایی را در قطعهٔ «Somewhere In Between» هم نشان میدهد که از همان لحظهٔ اول توجه را جلب میکند.
البته همهچیز هم بینقص نیست. در «Evergreen Misery» انگار گیتارها جایی برای صدای او باقی نمیگذارند و ملودی برای دیدهشدن تقلا میکند، در نتیجه قطعه تخت و کمجان به نظر میرسد. مشکل اصلی این است که صدای او کمی کمقدرت است و حتی کمی جسارت کم دارد. بهترین قطعات این ضعف را پنهان میکنند؛ مثل «Weapon» که بکوکُر شبیه گروه کر به صدایش فضا میدهد، یا قطعهٔ اصلی که یک ریف گیتار بهیادماندنی پناهگاه خوبی برایش میسازد.
