حوضه کنگو که به آن «ریههای آفریقا» هم گفته میشود، بزرگترین منبع جذب کربن در خشکیهای جهان است. باتلاقهای آن هزاران سال نقش مهمی در تنظیم اقلیم جهانی داشتهاند و حجم زیادی از کربن را در خود نگه داشتهاند، اما اکنون نشانههایی نگرانکننده دیده میشود.
یک پژوهش که روز دوشنبه در نشریه Nature Geoscience منتشر شد نشان میدهد دو دریاچه در این حوضه — دریاچه مای ندمبه و دریاچه کوچکتر تومبا — در حال انتشار کربن به شکل دیاکسید کربن هستند؛ گازی که باعث گرمشدن زمین میشود. بخشی از این CO2 از تجزیه گیاهان تازه میآید، اما تا ۴۰ درصد آن از توربهای بسیار قدیمی منطقه آزاد میشود.
باتلاقها و توربزارهای ( محل هایی که آب و گل و هوا با هم به مدت بسیار زیادی مخلوط مانده اند ) حوضه کنگو تنها ۰/۳ درصد از سطح خشکی زمین را پوشش میدهند، اما ۳۰ میلیارد تن کربن در خود ذخیره کردهاند؛ یعنی یکسوم کل کربن موجود در همه توربزارهای استوایی. دانشمندان مدتها تصور میکردند این کربن برای هزاران سال در تورب باقی میماند، اما یافتههای جدید خلاف این را نشان میدهد.
تراویس دریک، نویسنده اصلی پژوهش و متخصص بیوژئوشیمی کربن در ETH زوریخ، در ایمیلی به گیزمودو گفت پرسش اصلی این است که این وضعیت چه معنایی برای پایداری توربها دارد. او توضیح داد ممکن است این یک چرخه طبیعی و متعادل باشد: توربزارها آرامآرام کربن آزاد کنند و همزمان مقدار مشابهی را دوباره جذب کنند. اما احتمال نگرانکنندهتر این است که تغییرات اقلیمی یا تغییرات کاربری زمین این سیستم را بیثبات کرده و باعث از دست رفتن ذخایر کربن آن شده باشد.
