یک تیم بینالمللی فیزیکدانان با استفاده از دوربینهای فوقسریع و میکروفنهای حساس نشان دادهاند صدای آزاردهندهای که هنگام کندن چسب نواری پهن شنیده میشود، در واقع حاصل حرکت ترکهای ریز با سرعتی بالاتر از سرعت صوت است. نتایج این پژوهش در نشریه Physical Review منتشر شده است.
چسب نواری پهن با وجود ظاهر سادهاش سالهاست توجه فیزیکدانان را جلب کرده. این نوار در سال ۱۹۳۰ توسط مهندس آمریکایی ریچارد جی. درو با ترکیبی از روغنها، لاستیک و رزین روی یک لایه سلولوئیدی ساخته شد.
در سال ۱۹۳۹ دانشمندان کشف کردند که کندن چسب نواری پهن در تاریکی باعث ایجاد یک نور آبی قابلمشاهده میشود؛ پدیدهای ناشی از تجمع بار الکتریکی و پارگی ناگهانی چسب که «تریبولومینسانس» نام دارد. همین پدیده باعث میشود الماسها هنگام برش خوردن نور بدهند.
در سال ۱۹۵۳ نیز گروهی از دانشمندان روس گزارش دادند که کندن چسب نواری پهن در خلأ انرژی کافی برای تولید پرتو ایکس دارد. هنگام جدا شدن چسب، جدایی بارهای مخالف باعث میشود الکترونها با سرعت بالا از بخش چسبنده به لایه پشتی منتقل شوند.
دانشمندان سالها تلاش کردهاند دلیل صدایی را که هنگام جدا شدن چسب نواری پهن شنیده میشود، پیدا کنند. در سال ۲۰۱۰، سیگوردور توروودسن از دانشگاه ملک عبدالله عربستان با استفاده از تصویربرداری فوقسریع نشان داد که ترکهای عرضی با سرعتی بالاتر از سرعت صوت در بخش جداشده نوار حرکت میکنند. یک پژوهش تکمیلی در سال ۲۰۲۴ تأیید کرد که این ترکهای عرضی مستقیماً عامل ایجاد صدای جیغمانند هستند، هرچند سازوکار دقیق آن هنوز ناشناخته مانده بود.
