چند سال پیش از آنکه ویرون وارد بازار شود و دنیای ابرخودروها را دگرگون کند، بوگاتی ایده ساخت یک سدان لوکس و قدرتمند را بررسی کرده بود. دو طرح ارائه شد: نخست EB 112 در سال ۱۹۹۳ و سپس EB 218 شش سال بعد. هیچکدام به مرحله تولید نرسیدند، اما آخرین تلاش بوگاتی برای ساخت یک سدان نبودند.
در سال ۲۰۰۹، چند سال پس از عرضه ویرون، بوگاتی دوباره یک نمونه اولیه سدان را معرفی کرد؛ مدلی به نام 16C Galibier که این بار قرار بود پس از ویرون تنها محصول شرکت شود. این اتفاق هرگز رخ نداد و این کانسپت تقریباً از دید عموم ناپدید شد، تا امروز.
کانال Horsepower Hunters اخیراً فرصت پیدا کرده از نزدیک 16C Galibier را ببیند؛ خودرویی که اکنون در موزه Autostadt در ولفسبورگ آلمان به نمایش گذاشته شده است. برخلاف برخی کانسپتها و نمونههای اولیه که ظاهرشان شبیه خودروهای دستساز در یک کارگاه کوچک است، گالیبیه چنین نیست.
کیفیت ساخت و جزئیات بدنه در سطح بسیار بالایی دیده میشود و مشخص است بوگاتی زمان و هزینه زیادی صرف کرده تا این خودرو شایسته نشان EB باشد. مانند ویرون و مدلهای بعدیاش، شیرون و توربیون، بخش جلویی با یک جلوپنجره بزرگ نعلاسبی کرومی غالب است و چراغهای پیچیده و ظریف نیز توجه را جلب میکنند.
کابین خودرو هم کاملاً در حد رولزرویس یا بنتلی به نظر میرسد. چهار صندلی با چرم قهوهای نرم پوشیده شدهاند، مقدار زیادی تریم آلومینیومی برسخورده در بخشهای مختلف دیده میشود و حجم زیادی چوب صیقلی در سراسر کابین، از جمله روی داشبورد، به کار رفته است.
با وجود سن خودرو، یک نمایشگر LCD برای سیستم اطلاعات و سرگرمی دارد که در کنار کلیدهای فیزیکی قرار گرفته و بهصورت نامحسوس در بخش پایینی داشبورد جای گرفته است.
یکی از جذابترین ویژگیهای گالیبیه در ردیف عقب قرار دارد. با فشردن یک دکمه روی کنسول میانی، یک نمایشگر مخفی اطلاعات و سرگرمی از جای خود بیرون میآید و میچرخد.
بوگاتی همچنین یک موتور جالب برای این کانسپت در نظر گرفته بود. در حالی که میتوانست بهسادگی همان موتور ۸ لیتری W16 چهار توربوی ویرون را در آن قرار دهد، مهندسان توربوها را حذف کردند و بهجای آن دو سوپرشارژر گذاشتند. این ترکیب میتوانست مانند ویرون بیش از ۱۰۰۰ اسببخار قدرت تولید کند، اما با گستره قدرتی یکنواختتر و مناسبتر برای خودرویی از این نوع.
