بزرگترین سیاهچالهای که تاکنون شناسایی شده، ۳۶ میلیارد برابر جرم خورشید ماست. این جرم غولآسا در نزدیکی حد بالایی قرار دارد که مدلهای کیهانشناسی ما پیشبینی کردهاند و همین موضوع پرسشهای داغی را در میان اخترشناسان دربارهی رابطهی بین سیاهچالهها و کهکشانهای میزبانشان برانگیخته است.
در مقالهای که ۷ اوت در مجلهی Monthly Notices of the Royal Astronomical Society منتشر شد، پژوهشگران خبر کشف سیاهچالهای درون یک کهکشان ابرپرجرم را اعلام کردند که ۵ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد و به «نعل اسبی کیهانی» شهرت یافته است. به گفتهی بیانیهای رسمی، این هیولای تازهمشاهدهشده حدود ۱۰٬۰۰۰ برابر سنگینتر از سیاهچالهی ابرپرجرم مرکز کهکشان راه شیری است. پیشبینیهای نظری، حد بالای جرم یک سیاهچاله را بین ۴۰ تا ۵۰ میلیارد برابر جرم خورشید تعیین کردهاند؛ بنابراین این غول کیهانی با جرم ۳۶ میلیارد برابر خورشید، بهطرزی خطرناک به سقف محاسباتی نزدیک میشود.
اندازهی عظیم «نعل اسبی کیهانی» بهطور آشکار ساختار فضازمان را خم میکند و نور کهکشانهای اطراف را به شکل یک هالهی نعلاسبی میپیچاند که به آن «حلقهی اینشتین» میگویند. این پدیدهی آسمانی خوشاقبال، همراه با روشهای شناسایی سنتیتر، به اخترشناسان امکان داد سیاهچالهی جدید را مشاهده کنند؛ جرمی که هنوز نام رسمی دریافت نکرده است.
