اگر میشد چشم آسیبدیده را بدون استفاده از لیزر درمان کرد چه؟ دانشمندان بهتازگی روشی نوین برای ترمیم قرنیه کشف کردهاند که مشابه عمل لیزیک است، اما نیازی به لیزر یا ابزارهای جراحی تهاجمی ندارد.
پژوهشگران کالج آکسیدنتال و دانشگاه کالیفرنیا در ایرواین این روش را توسعه دادهاند که هدف آن نرم و قابل انعطاف کردن موقت قرنیه است. در آزمایشهایی با چشم خرگوش، این روش مؤثر ظاهر شد و سلولهای قرنیه نیز زنده ماندند. البته تحقیقات بیشتری برای تأیید این روش لازم است، اما اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این روش میتواند جایگزینی مطلوب برای لیزیک باشد.
مایکل هیل، استاد شیمی در کالج آکسیدنتال و پژوهشگر اصلی این پروژه، در بیانیهای از انجمن شیمی آمریکا گفت:
«راهی طولانی تا رسیدن به مرحله درمان بالینی در پیش داریم، اما اگر موفق شویم، این روش کاربردی گسترده، هزینهای بسیار کمتر و حتی قابلیت برگشتپذیری خواهد داشت.»
چرا برخی افراد از لیزیک اجتناب میکنند؟
لیزیک معمولاً برای درمان نزدیکبینی، دوربینی یا آستیگماتیسم استفاده میشود. این روش با استفاده از لیزر دقیق، شکل قرنیه را تغییر میدهد—لایه شفاف بیرونی چشم که نور را دریافت و روی شبکیه متمرکز میکند.
با اینکه این جراحی معمولاً ایمن و مؤثر است، ساختار قرنیه را بهطور دائمی تضعیف میکند. همچنین، بسیاری از افراد پس از عمل دچار خشکی چشم یا اختلالات بینایی مانند دیدن هاله میشوند؛ و در موارد نادر، برخی دچار درد عصبی مزمن میگردند. روش جدید میتواند از این خطرات جلوگیری کند.
روشی ایمنتر: تغییر شکل الکترومکانیکی
این تکنیک با نام «تغییر شکل الکترومکانیکی» شناخته میشود. برخی از نویسندگان این پژوهش قبلاً از این روش برای تغییر شکل بخشهایی از بدن که حاوی کلاژن و آب هستند—مانند گوش—استفاده کرده بودند. این روش با تغییر pH بافت از طریق پالسهای کوتاه الکتریکی، بافت را برای مدت کوتاهی قابل شکلدهی میکند. پس از بازگشت pH به حالت طبیعی، بافت دوباره سفت و پایدار میشود.
پژوهشگران این روش را روی چشمهای خرگوش در آزمایشگاه اجرا کردند، برخی از آنها برای شبیهسازی نزدیکبینی انسان طراحی شده بودند. لنزهای تماسی خاصی از جنس پلاتین روی چشمها قرار گرفتند که نقش الکترود را ایفا کرده و شکل مطلوب قرنیه را تعیین میکردند.
پس از اعمال پالسهای الکتریکی ضعیف، قرنیه نرم شده و به شکل لنز در آمد. نهتنها قرنیه به شکل دلخواه تغییر کرد، بلکه هیچ سلول قرنیهای از بین نرفت و پایداری ساختار قرنیه نیز حفظ شد.
