در تاریخ ۲۸ مارس، میانمار شاهد زمینلرزهای به بزرگی ۷.۸ ریشتر بود که بیش از ۵۰۰۰ کشته بر جای گذاشت و حتی در کشورهای همسایه نیز خساراتی به بار آورد.
در مطالعهای که در تاریخ ۱۰ ژوئیه در نشریه The Seismic Record منتشر شد، لرزهشناسان تحقیقات پیشین را تأیید کردند و نشان دادند که بخش جنوبی گسل این زمینلرزه عظیم با سرعتی حیرتانگیز بین ۵ تا ۶ کیلومتر بر ثانیه (معادل ۳.۱ تا ۳.۷ مایل بر ثانیه) شکسته است—سرعتی که با عنوان "فرا-برشی" (supershear) شناخته میشود. این پدیده احتمالاً نقش قابل توجهی در قدرت تخریبی این زمینلرزه ایفا کرده است.
زمانی که زمینلرزهای رخ میدهد، نخستین امواج لرزهای که از کانون زمینلرزه منتشر میشوند، امواج P هستند؛ این امواج با سرعت بالا حرکت میکنند و با فشردهسازی از میان انواع مواد عبور میکنند، اما معمولاً آسیب زیادی وارد نمیکنند. سپس امواج S یا امواج برشی میرسند که کندتر هستند اما حرکت عمودیشان بسیار ویرانگر است. بهطور ساده، اگر بخشی از گسل در یک زمینلرزه با سرعتی بیشتر از سرعت امواج S بشکند، گفته میشود که گسل دچار شکست فرا-برشی شده است. در زمینلرزههای متوسط، سرعت شکست معمولاً بین ۵۰ تا ۸۵ درصد سرعت امواج S است.
زمینلرزه میانمار در امتداد گسل ساگاینگ (Sagaing Fault) رخ داد؛ گسلی که در راستای شمال-جنوب از میان میانمار عبور میکند. این گسل از نوع امتدادلغز (strike-slip) است، به این معنا که دو صفحه تکتونیکی بهصورت افقی در خلاف جهت یکدیگر حرکت میکنند. حرکت امتدادلغز گسل ساگاینگ در زمینلرزه ماه مارس بهوضوح در تصاویری که احتمالاً برای نخستین بار ثبت شدهاند دیده میشود—تصاویری که نشان میدهند بخشی از زمین ناگهان نسبت به نقطه دید بیننده به جلو رانده میشود.
