تلاش برای ساخت مراکز داده در فضا با موانع زیادی روبهروست؛ از دشواریهای مهندسی گرفته تا کمبود موشکهایی که بتوانند تراشهها را به مدار ببرند. اما هزینه خرید تراشهها چطور تأمین میشود؟
اکوسیستم مراکز داده در حال حاضر به تأمین مالی از طریق وام وابسته است. ارائهدهندگان خدمات ابری برای ساخت مراکز داده وام میگیرند و سپس بخشی از درآمدشان را برای بازپرداخت وامها اختصاص میدهند.
در این قراردادها، معمولاً تراشهها وثیقه وام هستند؛ اگر شرکتها از بازپرداخت وام ناتوان شوند، وامدهندگان میتوانند تراشهها را پس بگیرند و دوباره بفروشند. این پشتوانه هزینه تأمین مالی تراشهها را برای شرکتها کاهش میدهد. حتی تراشههای قدیمیتر هم هنوز ارزش دارند. به گزارش مؤسسه پژوهشی «شاخص اعتبار رایانشی»، برخی تراشههای H100 حدود نصف قیمت اولیهشان در سال ۲۰۲۳ فروخته میشوند و بعضی مدلهای H200 نیز با همان قیمت زمان عرضه در سال ۲۰۲۴ به فروش میرسند.
اما نمیتوان تراشههایی را که در ماهوارهای در ارتفاع ۳۰۰ مایلی زمین و با سرعت ۱۷۵۰۰ مایل در ساعت در مدار میچرخد، پس گرفت. روزنامه فایننشال تایمز گزارش داده است که وامدهندگانِ تأمینکننده مالی قرارداد ۴۰ میلیارد دلاری خرید تراشههای اسپیسایکس خواستهاند هیچیک از تراشههای خریداریشده در طرحهای این شرکت برای ساخت مرکز داده مداری به کار نرود. مشخص نیست که وامدهندگان توانستهاند موافقت اسپیسایکس را با این شرط بگیرند یا نه.

