موشک سیاه و نقره‌ای از آسمان پایین آمد و در آخرین لحظات پرواز خود، از میان لایه ابرها نمایان شد. نکته عجیب این بود که موشک تا آخرین لحظه به‌صورت افقی پرواز می‌کرد، اما درست در لحظه پایانی، سه موتور راپتور آن روشن شدند و موشک به‌آرامی در موقعیت عمودی قرار گرفت.
مرحله بالایی استارشیپ به‌آرامی و با احتیاط به سمت برج پرتاب حرکت کرد؛ برجی که دو بازوی آن به سمت بیرون امتداد یافته و در انتظار گرفتن موشک بودند. حاشیه خطا در این عملیات به‌شدت محدود بود. تنها دو زائده کوچک در دو طرف موشک که هرکدام حدود ۳۰ سانتی‌متر بیرون زده بودند، قرار بود وزن موشک را روی بازوهای برج تحمل کنند.
کمتر از یک دقیقه پس از نمایان شدن موشک، مرحله بالایی استارشیپ با موفقیت توسط برج پرتاب مهار شد. به این ترتیب، عملیات با موفقیت به پایان رسید. شرکت اسپیس‌ایکس، تقریباً ۲۵ سال پس از تأسیس، گام بسیار مهمی در مسیر توسعه و بهینه‌سازی یک موشک عظیم با قابلیت استفاده مجدد سریع برداشت.
تماشای این صحنه واقعاً شگفت‌انگیز بود. این دستاورد فنی خارق‌العاده حاصل تلاش برجسته‌ترین مهندسان و حل میلیون‌ها مسئله پیچیده بود. سرانجام، شامگاه شنبه و پس از چندین آزمایش و تمرین در اقیانوس هند، این تیم توانست عملیات را با موفقیت و در برابر دیدگان تمام جهان انجام دهد.
تماشای پرتاب استارشیپ از همین محل، کمتر از یک روز پیش از این اتفاق، و دانستن اینکه این فضاپیما چندین بار به دور زمین چرخیده بود، باعث می‌شد بازگشت آن به زمین با نیروی موتورهای خودش و مهار شدن توسط برج، بیشتر شبیه به یک صحنه غیرواقعی به نظر برسد.
این اتفاق حس ورود به آینده را تداعی می‌کرد. اسپیس‌ایکس پیش از این نیز با فرود آوردن موشک‌ها روی سکوهای شناور و بازگرداندن فضانوردان به فضا با فضاپیمای کرو دراگون، جهان را شگفت‌زده کرده بود؛ اما این پرواز دستاوردهای این شرکت را وارد مرحله تازه‌ای کرد.
استارشیپ موشکی بسیار عظیم است که هنگام بازگشت از مدار، انرژی فوق‌العاده زیادی با خود حمل می‌کند. تا همین چند سال پیش، تصور اینکه بتوان یک موشک را با استفاده از بازوهایی شبیه به یک چاپستیک غول‌پیکر در هوا مهار کرد، چیزی فراتر از یک خیال‌پردازی به نظر می‌رسید.
با این حال، این اتفاق واقعاً رخ داد.
