فضاپیمای وویجر ۱ ناسا در آستانه ثبت یک رکورد تاریخی است، اما این کاوشگر سالخورده برای حفظ ارتباط با زمین با مشکلاتی روبه‌رو شده است. تنها چند هفته پیش از آنکه به نخستین ساخته دست بشر تبدیل شود که به فاصله یک روز نوری از زمین می‌رسد، این فضاپیما برای مدت کوتاهی ارتباط خود را از دست داد و مهندسان ناسا همچنان در تلاش‌اند علت این اتفاق را مشخص کنند.
ناسا در اواسط ماه اکتبر، پس از آنکه مهندسان در دو تلاش ارتباطی با فاصله ۲۴ ساعت نتوانستند سیگنال رادیویی وویجر ۱ را دریافت کنند، ارتباط خود را با این فضاپیما از دست داد. یک روز پس از تلاش دوم، سیگنال دوباره دریافت شد؛ اما مهندسان هنوز در حال بررسی علت این قطعی ارتباط هستند.
وویجر ۱ که در سال ۱۹۷۷ به فضا پرتاب شد، تاکنون مسافتی شگفت‌انگیز معادل ۱۶ میلیارد مایل (۲۶ میلیارد کیلومتر) از زمین دور شده است. با این حال، مهندسان ناسا هنوز قصد ندارند مأموریت آن را به پایان برسانند. تیم ناسا برای افزایش طول عمر این فضاپیما و ادامه سفر خارق‌العاده‌اش در فضای میان‌ستاره‌ای، اخیراً یک اقدام مهم برای کاهش مصرف انرژی انجام داده است؛ اقدامی که می‌تواند فعالیت این کاوشگر قدیمی را بیشتر از مدت پیش‌بینی‌شده ادامه دهد.
انتظار می‌رود وویجر ۱ در تاریخ ۱۸ نوامبر به فاصله یک روز نوری از زمین برسد. در این زمان، فضاپیما در فاصله ۱۶.۰۹ میلیارد مایلی (۲۵.۸۹ میلیارد کیلومتری) از زمین قرار خواهد داشت؛ یعنی به اندازه مسافتی که نور می‌تواند در یک شبانه‌روز طی کند. به این ترتیب، ارسال پیام از زمین به وویجر ۱ و دریافت پاسخ آن، در مجموع دو روز زمان خواهد برد.
سوزان داد، مدیر پروژه وویجر در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL)، در بیانیه‌ای گفت: «اگر بخواهید به وویجر سلام کنید، پیامتان را ارسال می‌کنید، سپس به خانه برمی‌گردید و دو روز منتظر می‌مانید تا سرانجام پاسخی دریافت کنید.»
این مأموریت در ابتدا با ۱۰ ابزار علمی آغاز شد، اما برای صرفه‌جویی در مصرف انرژی و افزایش عمر این کاوشگر مشهور، برخی از آن‌ها خاموش شده‌اند. دو فضاپیمای دوقلوی وویجر انرژی موردنیاز خود را از گرمای حاصل از تجزیه پلوتونیوم تأمین می‌کنند؛ گرمایی که به برق تبدیل می‌شود. هر یک از این فضاپیماهای سالخورده، سالانه حدود ۴ وات از توان تولیدی خود را از دست می‌دهند.
