در فاصلهای دور از درخشش آشنای کهکشان راه شیری، ممکن است ماده با تصویر آینهای خود روبهرو شود و در فرایندی شگفتانگیز از نابودی کیهانی از بین برود. یک مطالعه جدید نشان میدهد که کهکشان ما ممکن است پادماده را به فضای گسترده میانکهکشانی نشت دهد؛ جایی که این ذرات گریزان با ماده معمولی برخورد میکنند و در چشمکهایی از انرژی ناپدید میشوند.
گروهی از اخترشناسان احتمالاً برای نخستین بار نشانههای پرتو گاما را شناسایی کردهاند که هنگام برخورد ذرات پادماده، موسوم به پوزیترونها، با الکترونها در خارج از کهکشان راه شیری تولید میشوند. این یافتهها که در مجله Astronomy & Astrophysics منتشر شدهاند، میتوانند دیدگاهی کمنظیر درباره فرایندی پنهان در لبههای کهکشان ما ارائه دهند.
پادماده را میتوان از جهاتی تصویر آینهای ماده معمولی دانست. هر ذره بنیادی، همتایی از جنس پادماده دارد که جرم آن با ذره اصلی برابر است، اما بار الکتریکی یا برخی ویژگیهای دیگرش در جهت مخالف قرار دارد.
هنگامی که پادماده با همتای خود از جنس ماده برخورد میکند، این دو ذره ممکن است یکدیگر را نابود کنند و جرمشان به انرژی تبدیل شود. این انرژی معمولاً به شکل فوتونهای پرتو گاما آزاد میشود؛ نوعی تابش بسیار پرانرژی که انرژی مشخصه آن ۵۱۱ کیلوالکترونولت است. دانشمندان میتوانند با بررسی این پرتوهای گاما، سرنخهایی درباره محل وجود پادماده به دست آورند.
بیشتر این سیگنالها از مناطق مرکزی کهکشان دریافت شدهاند. این موضوع یک مشکل ایجاد میکرد؛ به نظر میرسید تعداد پوزیترونهایی که نابود میشوند، بسیار بیشتر از حد انتظار است. منابع شناختهشده این سیگنالها، از جمله سیاهچالهها، ستارههای نوترونی و دیگر اجرام بسیار پرانرژی، نمیتوانستند توضیح دهند که چرا راه شیری ظاهراً چنین حجم زیادی از پوزیترون تولید میکند.
تعداد بسیار زیاد ذرات پادماده در کهکشان راه شیری مدتهاست که اخترشناسان را سردرگم کرده است. بااینحال، مطالعه جدید توضیحی احتمالی برای این معما ارائه میدهد.
پژوهشگران معتقدند پوزیترونها در داخل کهکشان راه شیری تولید میشوند و سپس به فضای میانکهکشانی میگریزند. این ذرات در آنجا با همتای خود از جنس ماده برخورد میکنند و از بین میروند. این فرضیه میتواند توضیح دهد که چرا اخترشناسان تاکنون میزان پادماده موجود در کهکشان را کمتر از مقدار واقعی آن برآورد کردهاند.

