در سال ۲۰۰۵، باستانشناسی به نام جان هارمن در یک کنفرانس درباره هنرهای سنگی شرکت کرده بود که با منبعی غیرمنتظره برای الهام گرفتن روبهرو شد: تصاویر مریخ. در یکی از این تصاویر، سطح سرخ و زنگارمانند آشنای مریخ دیده میشد و تصویر دیگری که با استفاده از روشی توسعهیافته در ناسا تهیه شده بود، چشمانداز مریخ را به موزاییکی چشمگیر از رنگهای قرمز، سبز و زرد تبدیل میکرد و جزئیات قابلتوجهی را نشان میداد. هارمن بلافاصله متوجه شد که این روش میتواند به پژوهشگران برای مطالعه برخی از قدیمیترین نقاشیهای جهان کمک کند.
 |
| تصویر بهبود یافته ناسا |
این روش که «کشیدگی دکورلیشن» (decorrelation stretch) نام دارد، برای افزایش کنتراست در تصاویر دیجیتال استفاده میشود. این تکنیک نخستینبار در سال ۱۹۷۸ توسط پژوهشگران آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) توسعه داده شد تا تفسیر تصاویر از راه دور آسانتر شود.
 |
| تصویر بهبود یافته یک اثر باستانی |
هارمن گفت: «آن را در گوگل جستوجو کردم و به مقالهای از ناسا رسیدم که توضیح داده بود الگوریتم را چگونه اجرا کنم.» این باستانشناس ابتدا این روش را روی عکسهایی که از هنرهای سنگی در باخا کالیفرنیا در مکزیک گرفته بود، آزمایش کرد. نتیجه، نمایان شدن یک نقش زردرنگ جدید در یکی از تصاویر بود؛ نقشی که به نظر میرسید ناگهان از هیچجا ظاهر شده است. او گفت: «همین موضوع من را متقاعد کرد که این روش چقدر میتواند مفید باشد.»
از آن زمان تاکنون، هارمن با استفاده از یک افزونه نرمافزاری، صدها تصویر از هنرهای صخرهای باستانی را بهبود داده و جزئیات بیشتری از آنها استخراج کرده است.
