در ارتفاع بسیار بالای زمین، نسل جدیدی از رباتها که برای افزایش طول عمر ماهوارهها طراحی شدهاند، در حال جایگزین کردن نسل قبلی هستند؛ آن هم به معنای واقعی کلمه.
این هفته، یک فضاپیمای شرکت نورثروپ گرومن (Northrop Grumman) که «وسیله نقلیه افزایش مأموریت» (MEV) نام دارد، از یک ماهواره ارتباطی متعلق به شرکت استرالیایی Optus جدا شد. این فضاپیما بیش از یک سال به قسمت پشتی ماهواره Optus متصل بود و با نگه داشتن آن در موقعیت مناسب، کمک میکرد ماهواره همچنان به فعالیت خود ادامه دهد.
اکنون این فضاپیمای افزایشدهنده عمر ماهواره در حال ترک آن است تا جای خود را به نسل جدید بدهد. در ماه ژوئیه، چهار فضاپیمای جدید نورثروپ گرومن با استفاده از یک موشک فالکون ۹ شرکت اسپیسایکس به مدار زمین فرستاده شدند. یکی از آنها «وسیله نقلیه رباتیک مأموریت» (MRV) نام دارد؛ ماهوارهای قدرتمند که به دو بازوی رباتیک پیشرفته مجهز است و با همکاری سازمان پژوهشی نظامی آمریکا، دارپا (DARPA)، توسعه یافته است. سه فضاپیمای دیگر نیز «محفظههای افزایش مأموریت» (MEP) نام دارند که ماهوارههایی کوچکتر و سادهتر هستند و در واقع نوعی سامانه پیشرانش ماژولار محسوب میشوند.
این چهار فضاپیما اکنون در حال حرکت به سمت اهداف خود در ارتفاع حدود ۲۷ هزار مایلی، یعنی نزدیک به ۴۳ هزار کیلومتری بالای سطح زمین هستند. قرار است در سال ۲۰۲۷، فضاپیمای MRV با استفاده از بازوهای رباتیک خود یکی از محفظههای MEP را به ماهواره Optus متصل کند. این کار میتواند باعث شود ماهواره Optus چند سال دیگر نیز در مدار باقی بماند.
ماهوارههایی که برای ارتباطات یا بررسی زمین با استفاده از حسگرهای مختلف فعالیت میکنند، عمر محدودی دارند. این ماهوارهها معمولاً نه به دلیل از کار افتادن رایانهها یا تجهیزات ارتباطی، بلکه زمانی از کار میافتند که سوخت لازم برای حفظ موقعیت مناسب خود در مدار را تمام میکنند. ماهواره Optus در سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب شد و برای عمر عملیاتی ۱۵ ساله طراحی شده بود. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این ماهواره میتواند حدود شش سال دیگر نیز در مدار باقی بماند و برای اپراتور خود درآمد ایجاد کند.
