در همه جای دنیا شما می توانید به صورت میهمان خرید کنید. بدون اینکه در سایتی ثبت نام کنید و حساب کاربری برای خودتان ایجاد کنید خرید را تکمیل کنید. حتی اپل یا مثلا مرورگر Brave برای ثبت نام های سوری به شما ایمیل مصنوعی می دهند تا ایمیل اصلی و مشخصات شما لو نرود. در ایران داستان کاملا جداست.
در ایران سالهاست کسی با ایمیل در هیچ سرویسی ثبت نام جدید نمی پذیرد. همه جا با سیم کارت شما ثبت نام می کنید ، حتی در برخی از سرویس ها پرداخت ها فقط با کارتی امکان پذیر است که به نام سیم کارت باشد ، این خودش نوعی احراز هویت است.
در آینده نه چندان دور قرار است از این هم فراتر برویم، احراز هویت کامل برای هر خرید اینترنتی الزامی است. برای یک گیفت کارت یا خرید از فروشگاه های آنلاین ساده ، بایستی شما کارت ملی و استعلام آنلاین برخط داشته باشید. در غیر این صورت پلتفرم جریمه می شود.
مجازاتهایی که در همان ماده آمده، گستردهاند؛ از اعلام عمومی تخلف و محدودیتهای مختلف گرفته تا محدودیت جذب کاربر جدید، جریمهای معادل یک تا ۱۰ درصد درآمد و حتی تعلیق مجوز فعالیت.
همچنین ارائه محصولات و خدمات دیجیتال به افراد کمتر از ۱۶ سال تنها پس از احراز سن آنها مجاز خواهد بود. برای این کار باید از فناوریهای روز و پایگاه ملی هویت اشخاص حقیقی استفاده شود.
با این حال، متن یک محدودیت مهم هم برای ارائهدهندگان خدمات در نظر گرفته است: احراز سن نباید به دسترسی ارائهدهنده به اطلاعات هویتی فرد منجر شود و استفاده از پایگاه هویت باید صرفاً برای احراز یا استعلام سن باشد.
این ترکیب نشان میدهد که طرح بین «شناخت هویت کاربر» و «استعلام سن» تفاوت قائل شده، اما در هر دو حوزه، زیرساخت هویت رسمی را وارد فرایند ارائه خدمات دیجیتال میکند.
برای کاربران، سؤال مهم بعدی درباره نحوه اجرای این نظام است: چه دادهای نگهداری خواهد شد، چه نهادی به آن دسترسی خواهد داشت و احراز هویت در عمل چگونه انجام میشود؟ متن فعلی سند پاسخ فنی و اجرایی مفصلی به این پرسشها نمیدهد.
به همین دلیل، حتی در صورت تصویب، بخش مهمی از آثار واقعی این ماده به مقررات اجرایی و شیوه پیادهسازی نظام هویت معتبر وابسته خواهد بود.
با این حال، ترکیب این دو بند به معنای حرکت رسمی و قانونی بهسمت پایان دسترسی ناشناس به سرویسهای دیجیتال در ایران است. گامی فراتر از آنچه امروز عملاً اجرا میشود.
