آزمایشگاه صحرایی سانتا سوزانا (SSFL) در شهرستان ونتورا در ایالت کالیفرنیا، یکی از آلودهترین مناطق این ایالت محسوب میشود. این مجموعه در طول نزدیک به ۶۰ سال فعالیت خود، محل آزمایش راکتورها و موتورهای موشکی بود و چندین حادثه در آن رخ داد که یکی از مهمترین آنها، ذوب جزئی یک راکتور هستهای در سال ۱۹۵۹ بود. این حوادث باعث آلودگی خاک و آبهای زیرزمینی منطقه با مواد رادیواکتیو و شیمیایی شد.
از سال ۱۹۸۹ که SSFL به عنوان یک منطقه آلوده و پرخطر تحت برنامه پاکسازی «سوپرفاند» قرار گرفت، پژوهشگران تلاش کردهاند میزان خطر آن برای سلامت عمومی را بررسی کنند. تحقیقات قبلی بیشتر روی میزان ابتلا به سرطان در میان افرادی متمرکز بود که در فاصله کمتر از ۸ کیلومتری این منطقه زندگی میکردند. اما پژوهشی که امروز در مجله Risk Analysis منتشر شده، دامنه بررسی را گستردهتر کرده و وضعیت سلامت افرادی را که تا ۲۴ کیلومتری این محل زندگی میکنند نیز مورد بررسی قرار داده است. این پژوهش همچنین فقط به سرطان محدود نشده و بیماریهای مزمن دیگری را که معمولاً با قرار گرفتن در معرض مواد آلاینده ارتباط دارند، بررسی کرده است.
نتایج نشان میدهد افرادی که در نزدیکترین مناطق به این سایت آلوده زندگی میکنند، ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به بیماریهای خودایمنی و اختلالات مربوط به سیستم غدد درونریز و سوختوساز بدن باشند.
منطقه ونتورا که از مناطق نسبتاً مرفه کالیفرنیا محسوب میشود، محل غیرمعمولی برای یک سایت سوپرفاند است. مناطق قرارگرفته در این برنامه معمولاً در نزدیکی جوامع کمدرآمد و جمعیتهای اقلیت قرار دارند. به همین دلیل، SSFL فرصت ویژهای برای پژوهشگران فراهم کرده است. گروهی از محققان به سرپرستی جنا بلایلر از مؤسسه Wrigley برای محیطزیست و پایداری دانشگاه کالیفرنیا، ساکنان اطراف این منطقه را مورد بررسی قرار دادند تا به چند پرسش پاسخ دهند.
پژوهشگران ابتدا میخواستند بدانند آیا خطرات احتمالی برای سلامت، فراتر از بیماریها و محدوده جغرافیایی بررسیشده در مطالعات قبلی است و آیا با نزدیکتر شدن افراد به این سایت، میزان خطر افزایش پیدا میکند یا خیر. آنها همچنین بررسی کردند که ساکنان چگونه خطرات زیستمحیطی مرتبط با سلامت را درک میکنند، چه واکنشی به این خطرات نشان میدهند و آیا رفتار آنها با پیشبینیهای نظری درباره نحوه درک خطر و اقدامات پیشگیرانه مطابقت دارد یا خیر.
در این پژوهش ۴۷۵ نفر از ساکنان مناطق واقع در فاصله حداکثر ۲۴ کیلومتری SSFL مورد بررسی قرار گرفتند. حدود ۵۶ درصد از افراد شرکتکننده درآمد سالانه ۱۰۰ هزار دلار یا بیشتر داشتند. بیش از یکسوم ساکنان اعلام کردند که از زمان نقل مکان به محل سکونت فعلی خود، دستکم یک بیماری یا مشکل پزشکی در آنها تشخیص داده شده است. این رقم تقریباً با میانگین ملی، یعنی ۳۸ درصد، برابری میکند، اما بیماریهای مزمن معمولاً در جوامع پردرآمد شیوع بسیار کمتری دارند.
بر اساس نتایج این پژوهش، ۱۸ درصد از ساکنانی که در فاصله کمتر از ۸ کیلومتری SSFL زندگی میکردند، اعلام کردند که به بیماریهای خودایمنی مبتلا هستند. این رقم در میان افرادی که در فاصله ۱۸ تا ۲۴ کیلومتری این منطقه زندگی میکردند، تنها ۴ درصد بود. همین روند در مورد اختلالات متابولیک و غدد درونریز نیز مشاهده شد؛ بهطوری که ۱۵ درصد از ساکنان نزدیک به این مرکز اعلام کردند چنین بیماریهایی در آنها تشخیص داده شده است، در حالی که این رقم در میان ساکنان مناطق دورتر تنها ۲ درصد بود.
جنا بلایلر در گفتوگویی با گیزمودو اعلام کرد که این نتایج نشان میدهد برخی بیماریها ممکن است در میان افرادی که در نزدیکی SSFL زندگی میکنند، شیوع بیشتری داشته باشند، اما برای تأیید این ارتباط به تحقیقات بیشتری نیاز است.
او همچنین تأکید کرد که پژوهش انجامشده بر اساس بیماریهایی بوده که خود افراد گزارش کردهاند و این تشخیصها به صورت پزشکی تأیید نشدهاند. علاوه بر این، پژوهش اطلاعاتی درباره تعداد دفعات بروز یا تکرار هر یک از بیماریهای گزارششده جمعآوری نکرده است.
