پوشش نگرانکننده ریزپلاستیکها روی زمین—که دانشمندان آن را تقریباً در همهجا، از اقیانوسها گرفته تا ابرهای بالای کوه فوجی، در مغز انسان و حتی در بیضههای سگها شناسایی کردهاند—ممکن است کمتر از آنچه قبلاً تصور میشد فاجعهبار باشد.
پژوهشگران University of Michigan به یک خطای غیرمنتظره و تا حدی شرمآور پی بردهاند که احتمالاً باعث برآورد بیشازحد میزان ریزپلاستیکها در بسیاری از مطالعات شده است. این خطا مربوط به ذرات بسیار ریزی است که از دستکشهای لاتکس و نیتریلی رایج در آزمایشگاهها جدا میشوند. طبق این پژوهش، این دستکشها دارای نمکهای صابونیمانندی به نام استئارات هستند که از فرایند تولید باقی میمانند و میتوانند جدا شده و هزاران نتیجه مثبت کاذب در هر میلیمتر مربع ایجاد کنند.
تیم تحقیقاتی دانشگاه میشیگان یک سطح آزمایشی رایج برای بررسی ریزپلاستیکها را شبیهسازی کرد تا تأثیر هفت نوع مختلف دستکش یکبارمصرف را بر نتایج بررسی کند و ببیند چگونه این دستکشها میتوانند شمارش نهایی ریزپلاستیکها را مخدوش کنند.
مدلین کلاف، نویسنده اصلی این مطالعه، گفته است نوع تماسی که آنها شبیهسازی کردند تقریباً در همه انواع تحقیقات ریزپلاستیک وجود دارد. او توضیح داده است که اگر نمونهای با دستکش لمس شود، احتمال دارد این مواد به آن منتقل شده و باعث بیشبرآورد نتایج شود.
