شرکت اسپیسایکس در همان روزی عرضه اولیه سهام خود را انجام داد که ایالات متحده پس از ۵۴ سال بار دیگر فضانوردانی را به ماه فرستاد. این همزمانی قابل توجه است، زیرا بهاحتمال زیاد این آخرین باری خواهد بود که ناسا بدون کمک گسترده یک شرکت برخاسته از دنیای استارتاپی و سرمایهگذاری خطرپذیر، تلاش میکند انسان را به اعماق فضا بفرستد.
ریشههای برنامه کنونی ناسا برای بازگشت به ماه به دوران دولت دوم جرج بوش بازمیگردد؛ زمانی که توسعه یک موشک بسیار بزرگ و فضاپیمایی به نام اوریون برای بازگشت به ماه آغاز شد. تا سال ۲۰۱۰، هزینههای این پروژه از بودجه فراتر رفت و در نتیجه کوچکتر شد و همزمان با برنامهای جدید برای حمایت از شرکتهای خصوصی سازنده موشکهای مداری همراه شد.
این تصمیم به عقد قراردادی حیاتی برای بقای اسپیسایکس انجامید و موجی از سرمایهگذاری خطرپذیر را به حوزه فناوریهای فضایی جذب کرد. همچنین به توسعه موشک سامانه پرتاب فضایی (SLS) منجر شد که اکنون سه فضانورد آمریکایی و یک فضانورد کانادایی را به دور ماه برده و بازمیگرداند.
موشک SLS در حال حاضر قدرتمندترین موشک عملیاتی جهان است. این موشک پیش از این تنها یکبار پرواز کرده بود؛ زمانی که یک فضاپیمای بدون سرنشین اوریون را در قالب یک مأموریت آزمایشی به دور ماه فرستاد تا برای مأموریت تاریخی این هفته آماده شود؛ مأموریتی که رکورد دورترین فاصلهای که انسانها در منظومه شمسی طی کردهاند را ثبت خواهد کرد.
با این حال، در مأموریتهای بعدی فشار بر شرکت اسپیسایکس یا شرکت بلو اوریجین متعلق به جف بزوس خواهد بود. این دو شرکت در رقابت هستند تا مشخص شود کدامیک انسان را روی سطح ماه فرود خواهد آورد.
موشک SLS و فضاپیمای اوریون توسط پیمانکاران قدیمی ناسا یعنی بوئینگ و لاکهید مارتین ساخته شدهاند و شرکت ایرباس دیفنس اند اسپیس اروپا نیز در این پروژه نقش داشته است. این پروژهها با هزینههای بالا، تأخیر و افزایش بودجه همراه بودند، در حالی که اسپیسایکس همزمان ناوگانی از موشکهای ارزان و قابل استفاده مجدد را به پرواز درمیآورد و موج بزرگی از سرمایهگذاری در صنعت فضایی خصوصی ایجاد میکرد.
