چرا دانشمندان نمیتوانند دیگران را بخندانند
یک پژوهش تازهمنتشرشده که بیش از ۵۰۰ ارائه در کنفرانسهای علمی را طی یک دوره دوساله بررسی کرده، تلاش کرده مشخص کند آیا دانشمندان بامزه هستند یا نه—که خودِ این سؤال هم تا حدی خندهدار است، اگرچه شاید مفیدترین استفاده از زمان نباشد. نتایج تقریباً همان چیزی بود که انتظارش را دارید: دوسوم تلاشها برای شوخی یا فقط خندههای مؤدبانهای به همراه داشت یا با سکوت کامل مواجه شد، و تنها ۹ درصد آنقدر خوب از کار درآمد که بیشتر حاضران را به خنده بیندازد. بیشترین خندهها هم—چندان هم تعجبآور نیست—از مشکلات فنی ناشی میشد، مثل خراب شدن اسلایدها یا قطع شدن میکروفن. (هیچچیز به اندازه دیدن خراب شدن کارِ یک نفر دیگر، سریع مخاطبان را به هم نزدیک نمیکند.)
هر کسی که تجربه حضور در یک کنفرانس درباره هر موضوعی، در هر کجای دنیا را داشته باشد، میداند که دانشمندان تنها کسانی نیستند که در طنز شکست میخورند. خنداندن یک مخاطب سرد و آماده نشده کار سختی است. حتی برنامه SNL قسمت افتتاحیه خود را «شروع سرد» مینامد—یعنی مخاطب هنوز به چیزی نخندیده و به همین دلیل اولین خنده سختترین خنده برای گرفتن است.
