دیدن کوسه «کوکیکاتر» هنگام شکار تقریباً غیرممکن است؛ آنچه معمولاً دیده میشود، ردّی است که بر جا میگذارد: حفرههای گرد و تمیزی که شبیه برش دستگاه کوکیکاتر هستند. با این حال، دانشمندان توانستهاند با استفاده از همین سرنخهای محدود، الگوهای رفتاری این کوسه را بازسازی کنند؛ کاری که نیازمند نوعی کارآگاهی علمی بوده است.
در مطالعهای جدید که در نشریه Marine Ecology Progress Series منتشر شده، پژوهشگران دانشگاه هاوایی در مانوا دادههای مربوط به گازگرفتگیها و گزارشهای مشاهده این کوسه را جمعآوری و تحلیل کردند. این بررسی الگوهای مهمی در محل، زمان و فراوانی گازگرفتگیهای کوسه کوکیکاتر روی ماهیهای ارزشمند صیدشده در آبهای هاوایی نشان داد. این پژوهش که گستردهترین تحقیق درباره این گونه تاکنون است، به گفته نویسندگان، بینشهای مهمی برای پژوهشگران و صنعت ماهیگیری ارائه میدهد.
کوسههای رایج کوکیکاتر (Isistius brasiliensis) معمولاً تا حدود ۲۰ اینچ رشد میکنند. برجستهترین ویژگی آنها دندانهایشان است: ۳۰ تا ۳۷ دندان کوچک و عمودی در فک بالا و ۲۵ تا ۳۱ دندان بزرگتر و مثلثی و دندانهدار در فک پایین. این کوسهها با استفاده از دندانهای خود مانند یک مکنده، بخشهای گردی از گوشت ماهیهای بزرگتر و حتی پستاندارانی مانند نهنگها، دلفینها و فکها را جدا میکنند.
در اینجا ماجرا عجیبتر میشود. برخلاف دیگر کوسهها، دندانهای کوسه کوکیکاتر در واقع یک واحد بههمپیوسته هستند؛ به همین دلیل، کوسه همه دندانهایش را یکباره میاندازد. سپس همان دندانهایی را که تازه از دست داده میخورد؛ رفتاری که پژوهشگران معتقدند به حفظ سطح کلسیم بدنش کمک میکند.
بهطور کلی، کوکیکاترها — مانند بیشتر کوسهها — به انسان حمله نمیکنند، اما عادت آنها به جدا کردن تکههایی از ماهیهای ارزشمندی مانند تُن یا شمشیرماهی، آنها را به مزاحم جدی برای ماهیگیریهای لانگلاین در هاوایی تبدیل کرده است. با این حال، گاهی با زیردریاییها و تجهیزات اقیانوسشناسی نیز برخورد داشتهاند.
